Η απόλυτη δικαίωση του lifestyle

Τι είναι; Εκ πρώτης όψεως κωμωδία σκηνοθετημένη με τον Μπεν Στίλερ, ο οποίος
υποδύεται το πιο ανεγκέφαλο male μοντέλο όλης της μοδιστρικής υφηλίου. Εκ
δευτέρας – και σημαντικοτέρας – είναι το απόλυτο στριπτίζ του λεγόμενου
lifestyle. Σε δύο-τρεις περιπτώσεις δεν σου μένει άντερο. Έτσι και το δουν οι
ισόβιοι θαμώνες του Da Capo, της Μυκόνου και οι θαυμαστές του σολάριουμ του
Lakis Gavalas και εν γένει οι τροπαιοφόροι της μόδας και του χα χα χου χα, θα
τους φύγει το… λίφτινγκ. Διότι – ισχυρίζεται ο Στίλερ – «πίσω από κάθε
συνωμοσία των τελευταίων 200 χρόνων βρίσκεται ένα αρσενικό μοντέλο».
Απίστευτο; Κάτι περισσότερο: άπαικτο! «Τα αρσενικά μοντέλα λόγω του ρόλου και
της φήμης τους έχουν τη δυνατότητα να μπαίνουν στους πιο απρόσιτους χώρους,
εκεί όπου ούτε μύγα πληβείων μπορεί να εισχωρήσει. Λίνκολν – Κέννεντυ
δολοφονήθηκαν από μοντέλα. Είμαστε τα τέλεια φονικά όπλα».

Ο Στίλερ, λοιπόν, μεταβάλλεται, εξ αγνοίας του, σε υποψήφιο δολοφόνο του
προέδρου τριτοκοσμικής χώρας. Έτσι ώστε ο επερχόμενος πρόεδρος και συνεργάτης
πολυεθνικών μεγαλοβιομηχάνων μόδας να κατεδαφίσει τις εργατικές συμβάσεις και
να κουρελιάσει τα μεροκάματα στο επίπεδο της δεκάρας. Που πάει να πει
περισσότεροι Zoolander, περισσότερα κέρδη για τον Armani, τον Gucci και τον
Versace!

Ο Μπεν Στίλερ και η Μίλα Γιόβοβιτς στην κωμωδία «Zoo-lander»

Η πιο ξεκαρδιστική στιγμή, η κορωνίδα αυτής της απόλυτης χαζοχαρούμενης
κωμωδίας, λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια μιας απίστευτης μονομαχίας. Ο Ντέρεκ
Zoolander (Μπεν Στίλερ) και ο αιώνιος αντίπαλός του Χάνσελ (Όουεν Γουίλσον)
πλακώνονται για να κερδίσουν τον τίτλο του best male model of the year (το
καλύτερο αρσενικό μοντέλο της χρονιάς). Με πιρουέτες εναέριου καράτε (!)
προσπαθούν να βγάλουν το σώβρακό τους χωρίς να κατεβάσουν το παντελόνι τους. Η
σκηνή που μπορεί να σε πετάξει στο πάτωμα!

Και κάτι ακόμα, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων: το πρώτο εικοσάλεπτο είναι
κραυγαλέα γελοιογραφικό. Το δεύτερο σε απογειώνει σουρεαλιστικά, αλλά το τρίτο
σε καθηλώνει στη φλυαρία. Είπαμε, το ματς είναι η παρωδία, της παρωδίας, ω
χαλκομανία. Ό,τι πρέπει για να εξαφανιστεί – στιγμαίως – κάθε ρυτίδα
μελαγχολίας από την επιστροφή των χιλιάδων στον σκουπιδοτενεκέ του Αθήνα 2004.
Από το ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα (προβάλλεται από σήμερα σε δεκάδες αίθουσες).