Πρόσωπα Πρωθυπουργός για έξι εβδομάδες

Η «Λε Μοντ» τον θεωρούσε από τον Ιανουάριο μεταξύ των φαβορί για την
πρωθυπουργία σε περίπτωση που επανεκλεγόταν ο Σιράκ. Λίγοι ωστόσο θα
στοιχημάτιζαν για τον Ζαν-Πιέρ Ραφαρέν.

Ζαν-Πιέρ Ραφαρέν. Η απάντηση του Σιράκ στην απόρριψη από τους ψηφοφόρους των πολιτικών του Παρισιού

Διορίζοντας χθες πρωθυπουργό τον 53χρονο Ραφαρέν, ο Ζακ Σιράκ έσπρωξε στην
πρώτη σειρά της πολιτικής σκηνής έναν διακριτικό πολιτικό από την επαρχία,
σχεδόν άγνωστο στο ευρύ κοινό. Ο Ραφαρέν είναι γερουσιαστής και πρόεδρος του
συμβουλίου της περιφέρειας Πουατού-Σαράντ (Δυτική Γαλλία) και έχει διατελέσει
υπουργός, ωστόσο το όνομά του σπάνια ακουγόταν ανάμεσα σ’ εκείνα των «μεγάλων
τενόρων» (τους αποκαλούν και «ελέφαντες»…) των συντηρητικών. Γυρτοί ώμοι,
πεσμένα βλέφαρα και σπασμένη μύτη, κοιλίτσα και βάδισμα αργό, περνάει μάλλον
απαρατήρητος. Μέλος του μικρότερου κόμματος της γαλλικής δεξιάς, της
Φιλελεύθερης Δημοκρατίας του Αλαίν Μαντλέν (προέκυψε από τη διάσπαση της
Ένωσης για τη Γαλλική Δημοκρατία του Βαλερύ Ζισκάρ ντ’ Εσταίν), είχε
χαρακτηρίσει «πάρκινγκ» το κόμμα αυτό, εν αναμονή κάποιου καλύτερου. Από το
1995 υποστηρίζει τον Σιράκ και επιδιώκει την ίδρυση ενός κόμματος που θα
συνασπίσει ολόκληρη τη γαλλική δεξιά.

Ο Ραφαρέν ήταν άνθρωπος του Ζισκάρ (εξακολουθεί να τον θεωρεί «ιδιοφυή»
πολιτικό) πριν θέσει τη διακριτικότητά του στην υπηρεσία του Σιράκ. Το 1994
ήταν μάρτυρας της προσέγγισης των δύο συντηρητικών ηγετών. «Ο Σιράκ ήθελε να
δείξει στον Ζισκάρ ότι το εγκεφαλογράφημά του δεν είναι μια ευθεία γραμμή»,
θυμάται. «Τον επισκεπτόταν κάθε εβδομάδα και του μιλούσε για ασιατική τέχνη
για να τον πείσει για την κουλτούρα του». Όταν οι δυο τους τα βρήκαν στην
πλάτη του Εντουάρ Μπαλαντύρ, ο Ζισκάρ ζήτησε μια θέση για το «πουλαίν» του και
ο Ραφαρέν διετέλεσε, από το 1995 ώς το 1997, υπουργός Μικρομεσαίων
Επιχειρήσεων στην κυβέρνηση του Αλαίν Ζυπέ.

Παντρεμένος και πατέρας μιας κόρης, πτυχιούχος μεγάλης εμπορικής σχολής του
Παρισιού (και όχι της περίφημης ΕΝΑ, από την οποία αποφοιτούν συνήθως οι
πρόεδροι και οι πρωθυπουργοί), ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τον ιδιωτικό
τομέα. Το 1988 έγινε ο πιο νεαρός πρόεδρος περιφέρειας της Γαλλίας. Το 1989
εξελέγη ευρωβουλευτής. Συγγραφέας βιβλίου με τίτλο «Για μια νέα διακυβέρνηση»
(Εκδ. Archipel), υποστηρίζει την ενίσχυση της προεδρίας, την αύξηση της
αποκέντρωσης, τη διεξαγωγή περισσότερων δημοψηφισμάτων, την επιβολή χρονικού
ορίου στις οικονομικές νομοθεσίες, την επιβολή νομικού ορίου στο δημόσιο
χρέος, την κρατική αρωγή των μικρών επιχειρήσεων. Ωστόσο, στις έξι εβδομάδες
που θα διαρκέσει η πρωθυπουργία του, δεν θα μπορέσει να εφαρμόσει κάποια
μείζονα πολιτική του. Βασική αποστολή του ώς τότε θα είναι να ανοίξει τον
δρόμο για μια δεξιά πλειοψηφία στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση.