ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η ομορφιά

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Δ. Φράγκος, Κηφισίας 104, Αθήνα,
γράφει: «Πολλά έχουν γραφεί για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Είναι τόσο διάσημος,
που δεν είναι ανάγκη να υπογραμμισθεί με το επώνυμό του. Πολλοί θρηνούν για
τον χαμό του. Η γνώμη μου όμως είναι πως τον χάσαμε όχι με τον θάνατό του αλλά
πολύ πριν. Δεν τον άκουσα σχεδόν ποτέ. Πάντα είχα τη γνώμη ότι ανάμεσα στις
δύο πόρτες της ζωής υπάρχει και ο ενδιάμεσος χώρος. Υπάρχει η ομορφιά του
κοριτσιού, το χαμόγελο ενός νέου, η μυρωδιά του τριαντάφυλλου, η χαρά του
έρωτα, αλλά και ο πόνος. Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσαμε να χαρούμε την ομορφιά.

Αλλά ο Στέλιος προσπαθούσε να μας πείσει ότι η ζωή είναι ένα ατέλειωτο δράμα.
Και ενώ ο ποιητής υμνούσε το ρόδο από τα χείλη της, για τον Στέλιο ό,τι
αγαπούσε πέθαινε. Και ο πόνος διαρκούσε όσο ο Στέλιος τραγουδούσε. Μετά τον
θάνατό του άκουσα με έκπληξη να τραγουδά κάποιο τραγούδι ποιότητας. Θαύμασα τη
φωνή του. Το χρώμα της, το βάθος της, το αίσθημα που απέδιδε. Μια φωνή που
μπορούσε να σταθεί με όλους τους μεγάλους που υπογράμμισαν τη λέξη Ελλάδα σε
όλο τον κόσμο. Και τότε συνειδητοποίησα ότι τον Καζαντζίδη τον χάσαμε όταν τον
έθαψαν η Μπαντουβάλα, η Μαγκάλα και ο Μαχαραγιάς που πήγε σεργιάνι».

Ο Ι. Ξηρουλάκης, Ι. Κονδυλάκη 14, Ηράκλειο Κρήτης, γράφει: «Η φράση του
Αρχιεπισκόπου σε περυσινή ομιλία του στον Βόλο, “αυτοί που δεν με ξέρουν θα με
μάθουν πολύ σύντομα” ήταν ευθεία απειλή, που δεν αρμόζει να εκστομίζεται από
το στόμα ενός Ποιμενάρχη, ο οποίος δυστυχώς με τον τρόπο αυτό κατεβάζει το
επίπεδο της αντιπαράθεσής του, με τη νόμιμη πολιτική ηγεσία του τόπου, σε άλλο
χώρο. Τέτοιου είδους απειλές μού θυμίζουν αντιπαράθεση μεταξύ απλών χωρικών
“εγώ θα σε φτιάξω, θα σε τακτοποιήσω εγώ” κ.τ.λ.

Εάν ο Αρχιεπίσκοπος κατεβαίνει σε αυτό το επίπεδο, εγώ προσωπικά αρνούμαι να
τον παρακολουθήσω.

Δηλώνω δε, προς άρση κάθε παρεξηγήσεως, ότι είμαι Χριστιανός Ορθόδοξος, δεν
δέχομαι όμως την εκτόξευση τέτοιων απειλών από οποιονδήποτε άνθρωπο και
προπαντός από τον Προκαθήμενο της Ελληνικής Εκκλησίας, ο οποίος οφείλει να
διδάσκει στους ανθρώπους την Αγάπη και την ομόνοια και όχι το μίσος, τη
διχόνοια και τη σύγκρουση.

Καιρός είναι να σταματήσει να λέει ανέκδοτα στα παιδάκια και να εκτοξεύει
απειλές στους μεγάλους. Ας ασχοληθεί με τα καθαρώς πνευματικά του καθήκοντα. Ο
χώρος είναι τεράστιος. Είθε».

Ο Κ. Παπανδρέου, Φαρές Πατρών, γράφει: «Εκεί που θα ‘πρεπε να βρίσκει
ικανοποίηση ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας είναι να αφοσιώνεται στην Ιερή
υπόθεση υπηρετώντας ταπεινά τον Θεό και όχι στη σκόπιμη καλλιέργεια μίσους
(ταυτότητες κ.λπ.) Και θα ‘λεγα πως είναι ανησυχητικό για τον ίδιο, που ενώ
έχει λόγους να μισεί το κακό, διαμορφώνεται σύμφωνα με το κακό και έτσι το
διαιωνίζει. Άραγε, θα συμφωνούσε ο κ. Χριστόδουλος, αντί για το θρήσκευμα να
αναγράφεται η λέξη άνθρωπος;».