ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Γαλλική ανάσταση

Πικρή χαρά γευτήκανε οι Γάλλοι το βράδυ του ελληνικού Πάσχα. Ο ακροδεξιός τους
υποψήφιος πήγε στην άκρη με ποσοστό μικρότερο από του πρώτου γύρου, ο δεξιός
τους πήρε το ανήκουστο ογδόντα δύο τοις εκατό. Τα κατάφεραν, αριστεροί και
κεντρώοι και οικολόγοι κι αυτοί που ρίχνουνε λευκό συνήθως, και άλλοι που
απέχουν, το έκαναν το βήμα. Την ανάγκη φιλοτιμία εποίησαν. Έβαλαν νερό στο
κρασί τους. Μπόλικο νερό στο ακριβό, πολύτιμο, παλιό και με ονομασία
προέλευσης, φίνο γαλλικό κρασί τους. Και το ήπιαν το νερωμένο, άσπρο πάτο.
Άντε παιδιά. Στην υγειά των συμβιβασμών, του πραγματισμού, της Δημοκρατίας που
είναι προτιμότερη από κάθε φασισμό. Άντε, γεια μας. Δεν είναι ακριβώς ό,τι
ονειρευτήκατε, δεν σας εκφράζει απολύτως, αλλά έστω. Ένα κουτσουρεμένο πράμα,
για σας τους αδιάλλακτους, που θελήσατε το αδύνατο επειδή είσαστε ρεαλιστές.
Ελάτε λοιπόν.

Ακόμα μια γουλιά για τον ρεαλισμό. Εικοστή πρώτη Απριλίου, δεν το θυμάστε
ίσως, αλλά είναι κακή μέρα γενικώς. Ρωτήστε κι εμάς, που ξέραμε. Ενώ το Πάσχα,
η Ανάσταση, είναι καλή και άγια. Έστω κι αν έχει το Μη Μου Άπτου. Δεν
αγγίζεται ακριβώς το θαύμα, το βλέπεις από μακριά, αλλά τουλάχιστον μπορείς να
το προσμένεις. Να διατηρείς τις συνθήκες της προσμονής, της κριτικής. Τη
δυνατότητα της σκέψης. Ένα είδος ελληνικής άνοιξης πέρασαν οι καημένοι οι
πολίτες της Γαλλίας, με εικοστή πρώτη Απριλίου και Ανάσταση σε απόσταση
δεκαπέντε ημερών. Η απώλεια ήταν ο Ζοσπέν, θύμα σύγκρουσης βιαστικών εκδρομέων
που τρέχουνε σε δρόμους ακατάλληλους με υπερβολική ταχύτητα και χωρίς ζώνες
ασφαλείας. Έχοντας πιει το ούζο ανέρωτο. Ύστερα πίνουν τον καφέ τους σκέτο,
για να συνέλθουν. C’ est la vie.