Κάρτες πασχαλινές και άλλα μηνύματα

Πήγα κι εγώ να ρωτήσω πού πουλάνε δωράκια, και μου είπανε, και το κακό είναι
ότι τους άκουσα. Μπήκα στο μαγαζί (;) στο κλαμπ (;), μια μουσική να μπαίνει
στο τύμπανο και να στο ξύνει, στην ασυναρτησία, τέλος πάντων, δεν έβρισκα άκρη
τι ήτανε αυτό το μέρος. Όλα τα δώρα (;) ήτανε ντυμένα κάτι άλλο. Ένας
αναπτήρας ντυμένος φωτογραφική μηχανή, πάταγες να βγει φωτογραφία – βγαίνει
μια φλόγα πήγε να μου κάψει το φρύδι. Ένα ρολόι ντυμένο πιάνο με ουρά, τη
σήκωνες και έβλεπες την ώρα. Ένα βιολί που έκανε το ραδιόφωνο, μια γλάστρα με
ένα ηλιοτρόπιο που όταν την πλησίαζες γκάριζε σα γάιδαρος κι ένα ψάρι τροπικό
καρφωμένο σε έναν ταβά, έτσι και το κοίταζες κούναγε την ουρά και έπαιζε την
«Πέμπτη» του Μπετόβεν. Στη μέση δε ένας πάσσαλος, με κάρτες μάλλον θα πρέπει
να ήτανε, αλλά δεν είχανε τοπία πρόσωπα ή ευχές, ούτε καν το σχήμα της κάρτας
δεν είχανε, άλλες κάτι οβάλ χαρτόνια σαν το πατάκι της πόρτας, άλλες που ήταν
παράθυρο που το άνοιγες και μέσα είχε τα μύρια όσα στα αμερικάνικα, οι λίγες
δε που κρατάγανε το σχήμα της καρτ-ποστάλ είχανε κάτι απεικονίσεις πολύ… τι
να πω;… Η μία είχε τα οπίσθια μιας γυναικός βαμμένα αγγλική σημαία και η
άλλη τα εμπρόσθια ανδρός ντυμένα πρόσωπο όπου το κυρίως όργανο έκανε τη μύτη,
τα κάτω βοηθητικά κάνανε τα μάγουλα, πάνω απ’ τη μύτη τού ‘χανε φορέσει γυαλιά
και το τριχωτό απάνω μέρος τό ‘χανε χτενίσει με χωρίστρα για να μετατραπούν οι
βουβώνες σε κεφάλι.

Μέσα σε όλο αυτό το παράλογο, κι ένας κύριος, λίγο παράταιρος κι αυτός, με ένα
ντύσιμο… εγώ πια μόνο σε φωτογραφίες του ’60 το βλέπω, χαμένος έψαχνε. Τι
έψαχνε;

«Να σας βοηθήσω, του είπε μια πωλήτρια ντυμένη Big Brother. Τι ψάχνετε;».

«Κάρτες ψάχνω. Πασχαλινές κάρτες».

«Σε πασχαλινές όχι. Δεν έχουμε. Ό,τι βλέπετε».

«Μα καλά, δεν στέλνει ο κόσμος πια το Πάσχα κάρτες;».

«Όχι, κύριε, στέλνει Ες – εμ – ες».

«Τι Εμ – ες – ες;».

«Όχι Εμ – ες – ες, Εσ – εμ – ες. Ες – εμ – ες. Μηνύματα από το κινητό.

Γραπτά μηνύματα. Ες-εμ-ες».

Κοίταξε γύρω του, ψιθύρισε με τον τρόπο του.

«Χέσε μέσ’».