ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Δρόμοι χωρίς βάγια

Μας χάλασε το αυτοκίνητο στη μέση του Βόλου. Σ’ ένα ήσυχο δρομάκι άρχισε να
βγάζει καπνούς ξαφνικά και παρκάραμε δίπλα στη μάντρα μιας αυλής. Αναγκαστικά
συνεχίσαμε με τα πόδια έως τον προορισμό μας, περνώντας δίπλα από μικρά
σπίτια, μάντρες σιδερικών, πλατείες υπό διαμόρφωση, παρατημένα εργοστάσια. Οι
δρόμοι δεν ευωδούσαν με βάγια στρωμένοι, μύριζε όμως το χαμομηλάκι στα
οικόπεδα, που δεν είχαν προσδιοριστεί ακόμα τι θα γίνουν. Μαγαζιά, ντισκοτέκ,
πολυκατοικίες, συνεργεία; Να μείνουν έτσι αποκλείεται, να αναπτυχθούν σε κάτι
από αυτά που ήδη υπάρχει γύρω. Μικρά σπίτια που δεν περιέχονται σε κανέναν
οδηγό κατοικίας, αυλίτσες στολισμένες με τούβλα κόκκινα, μια κούνια από σκοινί
κρεμασμένη σε ένα δέντρο ασπρισμένο. Δέντρα κοινόχρηστα, κλαδεμένα κοντά, που
έχουν αρχίσει να πετάνε κατευθείαν από τον κορμό χούφτες τρυφερά
ανοιχτοπράσινα φύλλα. Δεν συναντιούνται πια αυτά τα πράγματα, δεν ανήκουν στον
κόσμο μας. Δεν σημαίνουν κάτι. Τα παιδιά περπατούν κουρασμένα στο πεζοδρόμιο,
δεν βρίσκουν όνομα για τα μέρη αυτά, δεν ξέρουν πώς να τα δουν. «Είναι όμορφα
εδώ» λέω και με κοιτούν απορημένα. Δεν μπορώ να μοιραστώ τη βαθιά ευχαρίστηση
που μου προκαλεί ο περίπατος ετούτος. Τη γλύκα από την ανάμνηση της Νέας
Φιλαδέλφειας, εκεί που έμενε η γιαγιά μου, και μύριζαν τα πεζοδρόμια χαμομήλι
και στις αυλές κάθονταν οι φίλες της και μας χαιρετούσαν. Ο κόσμος λείπει
πάντως, κάπου αλλού οι κάτοικοι περνούν τη σχόλη τους. Μένουν εδώ προσωρινά κι
αυτοί, ώσπου κάτι καλύτερο να προκύψει. Μόνο μια γριά σ’ ένα κατώφλι, σαν να
μην κινήθηκε αφότου ήμουνα εγώ μικρή, μας χαιρετά όλο θέρμη και μας γεμίζει
ευχές, επειδή της είπαμε καλημέρα.