Ανθ΄ ημών Γουλιμής…

Όποια κι αν είναι η εξέλιξη του παρασκηνίου, που εμφανίστηκε λίγο πριν από την
πρεμιέρα της ελληνοϊταλικής παραγωγής «Πενθεσίλεια» στην Επίδαυρο, η ουσία δεν
αλλάζει. Το αδιανόητο, αν δηλαδή συμφέρει ή όχι προεκλογικά έναν δήμαρχο να
περιφρονεί έναν καλλιτέχνη του διαμετρήματος του Στάιν, σε επίπεδο Δημοτικού
Συμβουλίου γίνεται αντικείμενο διαπραγμάτευσης η αντικατάσταση της εν λόγω
παραγωγής με μιαν άλλη πρόταση (μια όπερα του Λουκά Θάνου, με πρωταγωνιστή τον
Βλάση Μπονάτσο). Κι έτσι ανώδυνα (;) λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα,
υπαναχωρεί (πριν από ένα χρόνο είχε την τιμή ο εν λόγω δήμαρχος να κάθεται στο
ίδιο τραπέζι με τον διαπρεπή σκηνοθέτη και να εξαγγέλλουν από κοινού το
γεγονός της συμφωνίας, να παρουσιάσει ο Δήμος Ασκληπιείου – Λυγουριού την
«Πενθεσίλεια» στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου). Ευτυχώς ο νεοεμφανισθείς στο
πεδίο της διεκδίκησης του Θεάτρου της Επιδαύρου, ευφυώς σκεπτόμενος, απέσυρε
την τελευταία στιγμή την υποψηφιότητά του. Όμως αυτό δεν αλλάζει την νοοτροπία
μιας Αρχής, που εκμεταλλεύεται με περισσή επιπολαιότητα το προνόμιό της. Το
απροσδόκητο παρασκήνιο που εμφανίστηκε ξαναφέρνει στην επικαιρότητα τη
μελαγχολική φράση του Χαρίλαου Τρικούπη «Ανθ’ ημών Γουλιμής»…

… και άλλα παρόμοια και μελαγχολικά

Το θέμα όμως με την αξιοπιστία μας στην κοινότητα των ξένων καλλιτεχνών είναι
γενικότερο και πολύ μελαγχολικό. Ας θυμηθούμε τις εξαγγελίες του υπουργού
Πολιτισμού για την παρουσίαση του «Τάνταλου», σε σκηνοθεσία Πίτερ Χολ.
Απανωτές ανακοινώσεις, στη συνέχεια υπαναχώρηση, κι εν τέλει ματαίωση του
σχεδίου, δι’ ασήμαντον αφορμήν. Ας θυμηθούμε την πρόταση του Γκριναγουέι να
παρουσιάσει τον δικό του «Ίκαρο» και τον ξεσηκωμό των Ικαριωτών που
οικειοποιούνται την ιστορία του Ικάρου, αλλά και σωματείων, τεχνικών και μη,
που κατάφεραν να πείσουν ότι δεν συμφέρει προεκλογικά να γίνει μια παραγωγή με
ελληνικό θέμα από έναν ξένον, όταν δεν τον θέλουν οι ντόπιοι «αρμόδιοι». Τώρα
έρχεται το θέμα του Στάιν. Παλινωδίες που μας εκθέτουν ή, στην καλύτερη
περίπτωση, μας απομονώνουν πολιτιστικά στο δικό μας αλώνι.