Διαστάσεις «Οι αληθινοί Γάλλοι ντρέπονται»…

Το Καλαί είναι μία πόλη 78.000 κατοίκων. Μέχρι τώρα, ήταν η μεγαλύτερη πόλη
της Γαλλίας με κομμουνιστή δήμαρχο. Την περασμένη Κυριακή ανέδειξε πρώτο τον
Λεπέν με 18,4%.

Ζαν-Μαρί Λεπέν: Ο άνθρωπος που αναστάτωσε την Ευρώπη (σκίτσο από την «Ελ Παΐς»)

«Άραβες της Γαλλίας, είναι καιρός να γίνετε ισότιμοι πολίτες αυτής της χώρας.
Και αυτό θα το πετύχετε μόνο ψηφίζοντας Λεπέν. Για την Αριστερά και το γκωλικό
κόμμα μετράμε μόνο αν λεγόμαστε Ζιντάν. Ο Λεπέν, αντίθετα, είναι ο μόνος που
έχει κάνει κάτι για μένα, και για τους Άραβες που θέλουν πραγματικά να
ενταχθούν σε αυτή την κοινωνία. Είναι ο νέος Ντε Γκωλ, όλοι οι άλλοι είναι
διεφθαρμένοι». Φαρίντ Σμαχί, 48 ετών, αλγερινής καταγωγής, ο μοναδικός
Μαγκρεμπίνος από τα 109 μέλη του περιφερειακού συμβουλίου της Ile de France.

«Ο Λεπέν αντιπροσωπεύει την άμυνα της Γαλλίας, έχει πατριωτικά αισθήματα, και
αυτό είναι που με ενδιαφέρει. Κάποτε έλεγε ενοχλητικά πράγματα, αλλά τώρα έχει
αλλάξει». Τζο Γκόλντενμπεργκ, Εβραίος, ιδιοκτήτης του διασημότερου εστιατορίου
εβραϊκής κουζίνας του Παρισιού.

Μα έχουν τρελαθεί τελείως οι Γάλλοι; Αυτή η χώρα της δημοκρατίας, της κοσμικής
κουλτούρας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόσο βραχεία μνήμη έχει; Και ποιος
φταίει για το «φαινόμενο Λεπέν»; Για την Τζάκυ Ενέν, η οποία το 2000 εξελέγη
δήμαρχος του Καλαί με 58%, απέτυχε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, η αριστερή
κυβέρνηση που ακολούθησε μια φιλελεύθερη πολιτική, το Κομμουνιστικό Κόμμα που
συνδέθηκε με μια πολιτική η οποία δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες της
κοινωνίας. Στο Παρίσι, λέει η δήμαρχος στην Ελ Παΐς, νομίζουν ότι τα
ξέρουν όλα και αντιμετωπίζουν την επαρχία σαν να κατοικείται από χωριάτες που
οι μπότες τους είναι πασαλειμμένες με κοπριά. Στη Γαλλία υπάρχουν 700.000
άνθρωποι που έχουν δουλέψει 40 χρόνια και δεν μπορούν να πάρουν σύνταξη, γιατί
δεν έχουν φθάσει το όριο ηλικίας. Στη Γαλλία, η Danone μπορεί να κλείσει ένα
εργοστάσιο γιατί δεν έχει ικανοποιητικά κέρδη. Μια κυβέρνηση της Αριστεράς
οφείλει να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα. «Θέλω» σημαίνει «μπορώ», και η
κυβέρνηση Ζοσπέν δεν θέλησε ποτέ.

Όλοι οι αληθινοί Γάλλοι ντρέπονται γι’ αυτό που συνέβη, σημειώνει από την
πλευρά του ο μεγάλος ιστορικός Ζακ Λε Γκοφ. Ας μη μιλάμε όμως για μια
πανευρωπαϊκή έκρηξη του φασισμού. Κάθε χώρα είναι διαφορετική. Στην Αυστρία,
δεν πρέπει να καταδικάζουμε το 20% των πολιτών που ψήφισαν τον Χάιντερ, αλλά
το συντηρητικό κόμμα που έβαλε τον Χάιντερ στην κυβέρνηση για να εξασφαλίσει
την εξουσία. Ο Μπερλουσκόνι δεν είναι φασίστας, αλλά ένας άνθρωπος της Δεξιάς
που κυβερνά σε μεγάλο βαθμό μέσω της τηλεόρασης. Φασίστας είναι μόνο ο Μπόσι,
ένας Ιταλός Λεπέν, ρατσιστής και ξενόφοβος. Ο Φίνι, αντίθετα, κατάφερε να
εντάξει το νεοφασιστικό του κόμμα στη δημοκρατική Δεξιά. Όσο για τη Γαλλία,
φθάσαμε να θεωρούμε «συμπαθητικό» έναν ανίκανο πολιτικό που έχει αναμειχθεί σε
αναμφισβήτητα σκάνδαλα…