ΜΑΤΙΕΣ Στην Κύπρο

Έχω ταξιδέψει πολλές φορές στην Κύπρο. Την επισκέφθηκα για πρώτη φορά, το
1961, ως απεσταλμένος των «ΝΕΩΝ» για έναν… ποδοσφαιρικό αγώνα Κύπρου –
Ελλάδας, στην Αμμόχωστο (Θεοδωρίδης, Αναστασιάδης, Δερμάτης, Στεφανάκος,
Σιδέρης, Λουκανίδης, Παπαϊωάννου κ.ά.). Άλλες εποχές, άλλοι άνθρωποι. Και η
Αμμόχωστος, όμορφη, γεμάτη χυμούς, ανατολίτισσα και συγχρόνως κοσμοπολίτισσα,
όλο ευωδιές, μελαχρινή και μυστηριώδης.

Πήγα και την περασμένη εβδομάδα, καλεσμένος από τον ραδιοσταθμό «Άστρα», που
διευθύνει ο βουλευτής Τάκης Χατζηγεωργίου. Ένας μαχητής δημοσιογράφος, ένας
τρυφερός ποιητής, ένας άνθρωπος με καρδιά και γνώση! Έδωσα μια τρίωρη
συνέντευξη στον «Άστρα» και έκανα μια ομιλία για «την ποίηση και το τραγούδι
στη ζωή μας», στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Έτους Μάνου Λοΐζου», που έχουν
αρχίσει από τον Γενάρη.

Είδα μιαν άλλη Κύπρο. Μια Κύπρο, που στη Λευκωσία ­ Λεωφόρος Μακαρίου ­
μιμείται την Αθήνα των φωτισμένων βιτρινών και των αναρίθμητων κέντρων για τη
νεολαία: καφετέριες, ταχυφαγεία, τραγούδια από πλαστικό, πιτσαρίες και όμορφες
κοπέλες, που προσπαθούν να μοιάσουν (ντύσιμο, μακιγιάζ, στυλ) στην Άννα Βίσση.
Ελάχιστα, πια, τα ταβερνάκια, με τις υπέροχος νοστιμιές και τους εγκάρδιους
μαγαζάτορες. Αυτά, «απ’ έξω». «Από μέσα», η βαθιά πληγή. Και το «δεν ξεχνώ».

Η παλιά πόλη, εγκαταλειμμένη. Αφημένη στην τύχη της. Και στην Αρχιεπισκοπή,
ένα χάλκινο (;) άγαλμα του Μακαρίου, έξω από κάθε μέτρο! Μεγάλος ο Μακάριος,
χωρίς αμφιβολία. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί ένα τέτοιο άγαλμα, που μόλις το
αντικρύζεις, ιδίως όταν το πλησιάζεις από ένα στενάκι, στο πλάι, νομίζεις ότι
θα πέσει επάνω σου και θα σε λειώσει! Τεράστιο, λέω! Απορώ, πώς δεν αντέδρασαν
τα εικαστικά επιμελητήρια, οι αρχιτέκτονες, η πολεοδομία.

Στην παλιά πόλη, όμως, βρήκα ένα ταβερνάκι ­ του Παντελή ­ μούρλια! Δεν είχε
κόσμο. Μόνο η δικιά μας παρέα ­ πέντε άτομα. Και φαγητό ανθρώπινο! Φρέσκα
λαχανικά, μαγειρευτά, κουτσομουρίτσες, κόκκινο κρασί, χόρτα! Αντίθετα, στην
Πάφο ­ αγνώριστη κι αυτή ­ απογοητεύθηκα. Δεκάδες ξενοδοχεία και τουριστικά
μαγαζιά! Κι από φαγητό, να παίρνεις δρόμο και να φεύγεις. Πώς, όμως, να τα
βάλεις με τον τουρισμό, που φέρνει χρυσάφι στο νησί;

Το αντίο, από την Λάρνακα. Στον «τεκέ». Δεν είχα ξαναπάει. Καταπληκτικό τοπίο,
με τη λίμνη στα πόδια σου, ώς το αεροδρόμιο! Αλλά κι εδώ εγκατάλειψη, γύρω από
το τζαμί. Κτίσματα, που όπου να ‘ναι θα καταρρεύσουν. Στην Λάρνακα, όμως, στην
παραλία, από τώρα, Απρίλη μήνα, χιλιάδες τουρίστες! Όλοι ξένοι!..