Ρεσιτάλ με την πλάτη στο κοινό

Ο Νίκος Ξυδάκης και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου δίνουν τον πρώτο λόγο στη μουσική, στη σκηνή του «Αερικού»

Πρώτη εντύπωση: Χορταίνει το μάτι σου ορχήστρα. Από κοντραμπάσο και
πιάνο (βιόλες, βιολιά, βιολοντσέλο) μέχρι άρπα, σαξόφωνα, κιθάρες, κρουστά…
Ή μήπως είναι στενός ο χώρος και «παίζουν» τα μάτια μου περίεργα παιχνίδια;
Όοοχι. Εντός ολίγου, με την έναρξη του προγράμματος – εκείνο το βράδυ της
Τετάρτης στις 11 μ.μ. – θα καταλάβω (και διά της ακουστικής οδού) τη διαφορά.
Στο πιάνο, ανάλογα με τις ανάγκες της ροής, εναλλάσσονται ο Τάκης Φαραζής και
ο Θοδωρής Κοτεπάνος. Παγκόσμια πρωτοτυπία (τουλάχιστον για τη γράφουσα): ο
Δημήτρης Παπαδημητρίου κάθεται με την πλάτη στο κοινό και διευθύνει καθιστός
τα… δικά του κομμάτια, με το πρόσωπο «χωμένο» σε μια φωτισμένη παρτιτούρα.
Δεν λέω, είναι μια άποψη κι αυτή…

Δεύτερη εντύπωση: Ο πρώτος λόγος στη μουσική. Και ο δεύτερος επίσης.
Λυρικά κομμάτια, μελοποιημένοι στίχοι ποιητών, τραγούδια από τις θεατρικές
δουλειές των δύο συνθετών (που είναι εξίσου σημαντικές σε όγκο και
σπουδαιότητα) με τη συμβολή μιας ορχήστρας που διαθέτει την ακρίβεια
συμφωνικού σχήματος. Ο ήχος είναι «κλασικίζων», οι φωνές έχουν έντεχνη
κατεύθυνση (Νίκος Ξυδάκης, Φωτεινή Δάρα και Μανώλης Χατζημανώλης, γιατί ο
Ανδρέας Καρακότας συμμετέχει ελάχιστα στο πρώτο μέρος), η μουσική διαπερνάει
κάθε σου… κύτταρο, δίνοντας τακτικά πάσες στους σολίστ της ορχήστρας. Δεν
λείπουν βέβαια και τα αναγνωρίσιμα τραγούδια: ο «Φιλομαθής πτωχός» του
Βιζυηνού – ο Νίκος Ξυδάκης το τραγουδάει σχεδόν χορεύοντας περνώντας στην
πλατεία το ρίγος μιας «εσωτερικής» ερμηνείας – «Δεν είναι πόνος να πονεί» από
τον Ανδρέα Καρακότα (κατ’ εξαίρεση στο πρώτο μέρος), η «Αναστασία» από τη
Φωτεινή Δάρα κ.ά.

Όμως: Αν υποθέσουμε ότι το πρόγραμμα είναι χωρισμένο σε τρία νοητά
μέρη, το πρώτο που περιέχει τα πιο «έντεχνα» και λιγότερο γνωστά κομμάτια,
διαρκεί περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο μέσος θεατής που βρίσκεται σε έναν χώρο
σαν το «Αερικό» (που δεν είναι… αίθουσα συναυλιών). Το κοινό υποδέχεται με
μεγάλη χαρά το «λαϊκό» κομμάτι, η αίθουσα πλημμυρίζει με χειροκρότημα, πολλοί
σιγοψιθυρίζουν το «Τρελή κι αδέσποτη», «Στης ψυχής το παρακάτω», τα τραγούδια
από το «Δήθεν» και την «Εκδίκηση της γυφτιάς».

Αν είναι Τετάρτη θα δείτε και την Ελευθερία Αρβανιτάκη – μετά τη 1.30
τα μεσάνυχτα. Μόνη (και ενίοτε με τον Νίκο Ξυδάκη δίπλα της) ανατρέχει στις
πιο φωτεινές στιγμές της συνεργασίας της και με τους δύο συνθέτες, ξεκινώντας
από του «Πόθου τ’ αγρίμι», για να περιδιαβεί αργότερα στο «Ακρωτήριο Ταίναρο»,
στο «Μέλι των Γκρεμών» κ.ά. και να κάνει φινάλε με το εξαιρετικό «Το παράπονο»
(του Οδυσσέα Ελύτη). Κάθε τραγούδι που λέει και ένα επιφώνημα επιδοκιμασίας –
τι έχουν γράψει οι άνθρωποι! – κάθε νότα η πεποίθηση ότι έχουμε μπροστά μας
δύο από τους σημαντικότερους συνθέτες της νεώτερης γενιάς. Η Ελευθερία θα
μείνει πάνω από μία ώρα κοντά μας και στη συνέχεια όλοι οι συμμετέχοντες θα
ανέβουν στη σκηνή.

Φινάλε: Είναι να μην «ανάψει» η πλατεία (μετά άντε να την κάνεις καλά).
«Κι άλλο, κι άλλο». Ναι, αλλά πόσο, ρε παιδιά; Αύριο είναι εργάσιμη και είναι
περασμένες 2.30!!! Ε, βέβαια, έναν «Κοντορεβιθούλη» πρέπει να τον ακούσουμε.
Και το «Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε» – οπωσδήποτε. «Με Μέλι»; Και αυτό – το
ζητούν, άλλωστε, διακαώς οι ακροατές. Ευτυχώς έχω παρκάρει κοντά. Και είμαι
και δυο βήματα από την Εθνική.

Οδηγίες «χρήσης»

Πού: «Αερικό», Αγαθάρχου 4-6, Ψυρή, 010-3255.359

Πότε: Τετάρτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή (μέχρι 28/4)

Πώς πάμε: Με το αυτοκίνητό μας. Αν δεν θέλουμε να μπούμε μέσα στου
Ψυρή, μπορούμε να παρκάρουμε στους γύρω δρόμους. Πάντως υπάρχει και υπαίθριο
πάρκινγκ ακριβώς δίπλα από το μαγαζί.

Πόσο: Είσοδος με αναψυκτικό στο μπαρ 10,27 ευρώ. Ελάχιστη κατανάλωση
στο τραπέζι 29,35 ευρώ, αντιστοιχεί στο πρώτο ποτό ή σε ενα μπουκάλι κρασί για
δύο άτομα ή ένα μπουκάλι ουίσκι για τέσσερα.

Διευκρίνιση: Δεν συμμετέχει (όπως είχε ανακοινωθεί) η Λιζέττα Καλημέρη.
Και ο Δημήτρης Μητροπάνος δεν είναι όλες τις Τετάρτες εκεί…