ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο πυρετός του… χαζοκουτιού

Πονούσαν τα κόκαλά της. Ο πυρετός την εμπόδιζε να σταθεί όρθια κι έμελλε να
περάσει μερικά εικοσιτετράωρα στο σπίτι της. Πώς να περάσουν οι ώρες;
Βολεύτηκε στα πουπουλένια μαξιλάρια. Πήρε κοντά της και το τηλέφωνο και
στήθηκε μπροστά το γνωστό χαζοκούτι. Άντεξε το πρώτο δίωρο. Μουσικούλα,
συνεντευξούλες με καλλιτέχνες, γυμναστική και σαν τροφαντούλα που είναι,
παρακολουθούσε με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις συνταγές μαγειρικής. Οι δυνάμεις
της δεν της επέτρεπαν να πάρει χαρτί και μολύβι. Της ήταν ευκολότερο να μας
τηλεφωνεί κάθε στιγμή που το καμπανάκι της αισθητικής της, των γνώσεών της και
της λογικής της κτυπούσε έτσι ώστε να επιδεινώνεται ο πονοκέφαλός της. Κάποια
στιγμή δεν άντεξε και άρχισε να σημειώνει στο μπλοκάκι της τους διαλόγους –
μερικούς μάς τους έφερε στο γραφείο: «Η εκπομπή σας έχει μεγάλη εμβάλεια».

– «Καταλαβαίνετε»;

– «Αντιλαμβάνω πλήρης».

– «Το κάνετε αυτό τεχνηοτρόπως»…

– «Κάντε μου, κύριε Χάρε, μία χάρη».

Ο επόμενος διάλογος είναι από σίριαλ που μεταδίδεται στην απογευματινή ζώνη.
Ερωτάται μητέρα αμέσως μετά τον θάνατο της κόρης της:

– Πώς νιώθεις;

– Σαν ένα σαπιοκάραβο που το ‘ριξε η καταιγίδα σε μια ξέρα…

Ο επόμενος διάλογος αφορά την προστασία ενός ορφανού:

– Έχει εμένα. Που ‘ναι αδελφός μου και ανιψιός μου.

– Όχι. Έχει πρώτα απ’ όλους εμένα. Που είμαι πατέρας και παππούς του!

Δεν άντεξε περισσότερο. Άρχισε να παίρνει δύο, δύο τα παυσίπονα. Έκλεισε το
κουμπί. Κι άρχισε τεχνηέντως να λύνει σταυρόλεξα… για να μη μετατραπεί σε
σαπιοκάραβο, αντιμετωπίσει τον Χάρο και μπερδέψει τις συγγενικές σχέσεις…
Έπρεπε να αντιληφθεί πλήρως πως δεν έφταιγε ο πυρετός της για τη σύγχυση…