ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Καταπίεση

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Νάσος Θεοδωρίδης, Καμελιών 26, Π. Ψυχικό,
γράφει:

«Έχουν πλέον ωριμάσει οι συνθήκες, ώστε να ανταποκριθεί και η Ελλάδα στο
αίτημα του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων συμπολιτών
μας. Ήδη, πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν προχωρήσει με τόλμη στη νομοθετική
αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Πρόκειται για ειδικές
συμβάσεις που συνάπτονται μεταξύ δύο ανθρώπων, από τις οποίες απορρέουν
συγκεκριμένα δικαιώματα, ιδίως σε φορολογικό και κληρονομικό επίπεδο. Οι
συμβάσεις αυτές είτε έχουν τη μορφή “πολιτικού γάμου”, όπως στη Δανία από το
1989, στη Νορβηγία από το 1993, στη Σουηδία από το 1994 και στην Ολλανδία από
το 1998, είτε αποτελούν απλώς επίσημα συμβόλαια με νομικές συνέπειες, όπως
στην Ουγγαρία από το 1996, στην Καταλωνία από το 1998, στη Γαλλία από το 2000
και στη Γερμανία από το 2001. Χρειάζεται, συνεπώς, και στην Ελλάδα μία
φιλελεύθερη μεταρρύθμιση του Οικογενειακού Δικαίου προς μία ριζοσπαστική
κατεύθυνση. Μάλιστα, στην προοδευτική Ολλανδία ορθώς παρέχεται και η
δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών.

Ας μην ξεχνάμε ότι οι ομοφυλόφιλοι, άντρες και γυναίκες, είναι μία ιδιαίτερα
καταπιεσμένη ομάδα του πληθυσμού. Αντιμετωπίζουν τις προκαταλήψεις, την
κοινωνική απομόνωση, τον χυδαίο σεξισμό και τον στιγματισμό εις βάρος τους
στον χώρο εργασίας. Δυστυχώς, όποιος υποστηρίζει την απελευθέρωση των
ομοφυλόφιλων βρίσκεται αντιμέτωπος με την παλιά προκατάληψη, που λέει ότι η
ομοφυλοφιλία είναι “αντίθετη στη φύση”!! Αυτός είναι, άλλωστε, ο πιο
διαδεδομένος μύθος που χρησιμοποιείται, για να δικαιολογήσει την καταπίεση των
ομοφυλόφιλων. Πρέπει με θάρρος να συγκρουστούμε με τη λανθασμένη και φασιστική
ιδέα ότι οι ομοφυλόφιλοι είναι “διεστραμμένοι”. Εάν μελετήσουμε τις ανθρώπινες
κοινωνίες, προκύπτει ότι υπάρχει μία τεράστια απόκλιση ως προς την έννοια της
“ομαλότητας”. Η σεξουαλικότητα είναι κάτι που δεν ορίζεται βιολογικά, αλλά που
καθορίζεται κοινωνικά. Όμως ο ορισμός αυτός έχει αλλάξει ριζικά μέσα στον
δρόμο της ιστορίας, ανάλογα με τις συνθήκες. Πολλές κοινωνίες θεωρούσαν την
ομοφυλοφιλία απόλυτα φυσιολογική. Το καλύτερο παράδειγμα είναι η αρχαία
Ελλάδα: ο έρωτας μεταξύ αντρών είχε εξιδανικευθεί μέσα στην ελληνική ποίηση
και τέχνη. Οι ελληνικοί μύθοι και θρύλοι είναι γεμάτοι από ιστορίες
ομοφυλοφιλικού και λεσβιακού έρωτα. Προς όλους τους σημερινούς πουριτανούς
απευθύνω με παρρησία το εξής ερώτημα: Μήπως θα προτιμούσαν, π.χ., μία Ελλάδα
δίχως την πολύτιμη προσφορά της Σαπφούς, του Καβάφη και πολλών άλλων κορυφαίων
προσώπων; Νομίζω ότι αυτό που εξοργίζει τους συντηρητικούς κύκλους (όπως π.χ.
την Εκκλησία), είναι το γεγονός ότι η ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα αμφισβητεί
έμπρακτα ότι το σεξ πρέπει να έχει ως μοναδικό στόχο την αναπαραγωγή, και όχι
τη σκέτη απόλαυση».