ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κραυγή παπαγάλου

Στη γωνία της πλατείας Κοτζιά, στην Αθηνάς, έχουν μαζευτεί τα μαγαζιά με ζώα.
Πωλούνται τα πιο απίθανα πλάσματα, παραδείσια πουλιά και πέρδικες, παπιά και
αφρικανικές σαύρες, τα πιο συνηθισμένα και τα πιο παράξενα μαζί. Όλα κλεισμένα
σε κλουβιά, και τα κλουβιά σε στοίβες, να σου σπαράζουν την καρδιά. Το
απόγευμα καταλαγιάζει η κίνηση των ανθρώπων κι αν περάσεις ακούς παράξενες
κραυγές, γιατί αρχίζουν ν’ ανησυχούν τα ζώα. Είναι η ώρα που θα έβγαιναν για
κυνήγι ή θα έψαχναν για φωλιά, κάτι θα έκαναν τέλος πάντων, και περιορισμένα
στον τοσοδά χώρο καλούν σε βοήθεια. Καλύτερα να μην κοιτάς, αφού δεν μπορείς
ν’ ανοίξεις τα κλουβιά. Καλύτερα να ξεχνάς σε τι στρέφεις την πλάτη, καθώς
περιμένεις το λεωφορείο, ακριβώς μπροστά. Ακούς τα πουλιά να φωνάζουν τα δάση
τους, να τα ανακαλούν μέσα στο χάος της οδού Αθηνάς. Ένα κρώξιμο αιχμάλωτου
παπαγάλου σε μεταφέρει στον Αμαζόνιο. Είναι ήσυχος ο δρόμος, για μια στιγμή
σαν ποτάμι. Η πόλη γύρω γίνεται ανεξερεύνητη ζούγκλα κι οι τελευταίοι πελάτες
της αγοράς φορτωμένοι πλαστικές σακούλες, ιθαγενείς που προσπαθούν να γυρίσουν
στη φυλή τους. (Ο Αμαζόνιος είναι ακόμα γεμάτος άγριες φυλές, διάβαζα. Είναι
περίεργο που οι ήρεμες φυλές του πολιτισμένου κόσμου δεν κατάφεραν ακόμα να
εξοντώσουν όλες τις άγριες). Αλλά χαμένοι, κουρασμένοι, ταλαίπωροι ιθαγενείς
είμαστε εμείς. Πώς τη λένε τη φυλή μας; Φωνάζει το έρμο το πουλί και μας ζώνει
η νοσταλγία του. Δεν έχουμε φυλή, μοναχικοί και βουβοί, που δεν δικαιούνται να
κραυγάσουν. Αλλά και η ομιλία σα να μην έχει εφευρεθεί ακόμα, σα να
βρισκόμαστε, εκεί στην Αθηνάς, κάπου ενδιάμεσα.