Διαστάσεις Μποϊκοτάζ του απαρτχάιντ

Παρακολουθούμε τηλεόραση. Εξοργιζόμαστε. Διαδηλώνουμε. Ίσως να μας παίρνουν
καμιά φορά και τα κλάματα. Είναι αρκετό; Έχουμε άλλα όπλα στη διάθεσή μας;

Κόλιν Πάουελ. «Να λες παχιά λόγια και να κουβαλάς μαλακό μπαστούνι» (από την Ιντιπέντεντ)

Δεν μπορούμε να μιλήσουμε ακόμη για κίνημα, πρόκειται όμως ασφαλώς για μια
τάση υπό διαμόρφωση. Η αφετηρία είναι συγκεχυμένη. Πριν από λίγο καιρό, η
Χααρέτζ είχε γράψει ότι μεγάλη σκανδιναβική αλυσίδα σούπερ – μάρκετ
αποφάσισε να μποϊκοτάρει όλα τα ισραηλινά προϊόντα. Παράλληλα, κάποιοι
Νοτιοαφρικανοί ακτιβιστές άρχισαν να προωθούν μια ανάλογη πρωτοβουλία.
Διακρίνουν άλλωστε αρκετές ομοιότητες ανάμεσα στο απαρτχάιντ και τη
μεταχείριση που γνωρίζουν σήμερα οι Παλαιστίνιοι. Τον ρατσισμό εναντίον των
Αράβων. Τη συστηματική βία και τον εξευτελισμό ενός ολόκληρου λαού. Τις
μπουλντόζες, αυτές τις φοβερές μπουλντόζες που ξυπνούν τις χειρότερες μνήμες.
Οι ακτιβιστές αυτοί δεν ξεχνούν ακόμη ότι το Ισραήλ είχε υποστηρίξει για πολλά
χρόνια το απαρτχάιντ. Δεν είχε χαρακτηριστεί και ο Νέλσον Μαντέλα τρομοκράτης
επειδή ηρνείτο να καταδικάσει τη χρήση βίας εναντίον του καθεστώτος;

Αυτή η πρωτοβουλία πρέπει να βρει μιμητές, γράφει στην Ιντιπέντεντ η
Γιασμίν Αλιμπάι – Μπράουν, που έχει αρχίσει ήδη να κοιτάζει τις ετικέτες των
προϊόντων στα σούπερ – μάρκετ και να αφήνει στην άκρη όλα τα «made in Israel».
Και δεν είναι η μόνη. Οι καθηγητές Στήβεν Ρόουζ και Χίλαρυ Ρόουζ έχουν αρχίσει
να μποϊκοτάρουν τους θεσμικούς, πολιτιστικούς, ακαδημαϊκούς και ερευνητικούς
οργανισμούς με το Ισραήλ. Έχουν συγκεντρώσει και 300 υπογραφές απ’ όλη την
Ευρώπη, μεταξύ των οποίων πολλές ανήκουν σε Εβραίους ακαδημαϊκούς. Το επόμενο
βήμα είναι να ζητηθεί από καλλιτέχνες να διακόψουν κάθε σχέση με το κράτος του
Ισραήλ, από οργανώσεις να σταματήσουν όλα τα εκπαιδευτικά ταξίδια, από
ταξιδιωτικά γραφεία να ξεχάσουν τις διακοπές στο ηλιόλουστο Εϊλάτ.

Μήπως όλα αυτά ισοδυναμούν με αντισημιτισμό; Και γιατί να πρέπει, μαζί με τους
εθνικιστές, να απομονωθούν όλοι εκείνοι οι γενναίοι Εβραίοι που αντιτίθενται
στην εγκληματική πολιτική του πρωθυπουργού τους, οι στρατιώτες που αρνούνται
να υπηρετήσουν, οι γυναίκες που διαδηλώνουν για την ειρήνη και τα ανθρώπινα
δικαιώματα; Δεν υπάρχουν άλλες λύσεις; Ίσως και να υπάρχουν. Το μόνο βέβαιο
είναι ότι δεν θα έλθουν ποτέ από τους πολιτικούς, στις Ηνωμένες Πολιτείες ή
στην Ευρώπη, οι οποίοι παρακολουθούν τη σφαγή ενός ολόκληρου λαού αρκούμενοι
στην καλύτερη περίπτωση σε μερικές φραστικές καταδίκες. Δεν θα μπορούσε, ας
πούμε, να αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση την πρωτοβουλία να αναγνωρίσει ένα
παλαιστινιακό κράτος στο σύνολο της Δυτικής Όχθης και της Γάζας, όπως δηλαδή
προβλέπουν οι αποφάσεις του ΟΗΕ, το σαουδαραβικό σχέδιο, ακόμη και οι δηλώσεις
που έχει κάνει τον τελευταίο καιρό ο πρόεδρος Μπους;

Όταν οι πολιτικοί απουσιάζουν, η μόνη ελπίδα να προχωρήσει η Ιστορία
εναπόκειται στους πολίτες. Κι αν οι πρωτοβουλίες τους είναι συχνά
παρορμητικές, ή υπερβολικά ρομαντικές, η ευθύνη δεν είναι ασφαλώς δική τους.