Ο επιθεωρητής έρχεται, η αλήθεια φεύγει

Εκτός από τον χρόνο που λιγόστεψαν τα δελτία των μεγάλων καναλιών, μ’ αρέσει
και αυτό το μίνι σίριαλ που καθιέρωσαν επί καθημερινής βάσεως. Έτσι κάθε μέρα
μέσα σ’ αυτό το στρίμωγμα των συνταρακτικών γεγονότων – ο Αραφάτ
αποκλεισμένος, το μανεκέν που χτύπησε το κεφάλι του, οι Παλαιστίνιοι που
ανατινάχτηκαν, το ραγισμένο μετατάρσιο του Άγγλου ποδοσφαιριστή Μπέκαμ, οι
εκατοντάδες νεκροί απ’ τα πυρά του Σαρόν, η Σάρον Στόουν και το κραγιόν της –
που ποικίλλουν ανάλογα, έχουμε και τη μόνιμη πεντάλεπτη σειρά «Ο Επιθεωρητής
έρχεται» με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στον πρωταγωνιστικό ρόλο
και διάφορους γκεστ σταρ της παρατάξεώς του. Μ’ αρέσει αυτό το μίνι σίριαλ, το
παρακολουθώ γιατί, ενώ έχει όλα τα στοιχεία ενός ριάλιτι σόου, είναι και
εντελώς εκτός πραγματικότητας. Κι εκτός αυτού έχει ωραία κοστούμια (πάντα ένα
νούμερο μικρότερα με κουμπωμένο το κουμπί του σακακιού να τονίζει το ατόνιστο)
και πολύ αυθεντικό σκηνικό διάκοσμο. Συνήθως τα σκηνικά είναι βέβαια
νοσοκομεία που όσο να ‘ναι το ράντζο και ο ασθενής με τη ριγέ πιτζάμα και τον
ορό ανά χείρας σε χαλάει, αλλά έχει αυτό το έμψυχο (;) υλικό που σε ανεβάζει.

Διάφοροι συγγενείς, τραπεζοκόμοι, αδελφές νοσοκόμες, προϊσταμένες με την πάπια
που βλέπουνε στο πρόσωπο του κυρίου Καραμανλή τον σωτήρα που χρόνια
καρτερούσαν, του δείχνουν με τον δείκτη της χειρός προτεταμένον «Να, κύριε
πρόεδρε, από δω πέρασε χθες μια κατσαρίδα», «Εδώ, κύριε πρόεδρε. Εδώ αυτό που
βλέπετε ήταν κάποτε μια εντατική». Και βέβαια τα νοσοκομεία, οι υπηρεσίες οι
δημόσιες τα χάλια τους τα μαύρα έχουνε, αλλά από πού κι ώς πού είναι αρμόδιος
ο εν λόγω αρχηγός (;) να τα κατανοήσει και να τα λύσει αυτό είναι ένα μυστήριο
άλυτο. Ίσως επειδή ασχολήθηκε παιδιόθεν με τα προβλήματα του τόπου, από μικρό
παιδί πού τον έχανες πού τον έβρισκες κοντά στον απλό αγρότη, τον
μεροκαματιάρη, τον εργάτη τον αγωνιζόμενο, τον φοιτητή. Όχι δεν μιλάω
πολιτικά.

Πολιτιστικά το βλέπω το θέμα. Αυτή η μίνι σειρά, αυτό το «Επιθεωρητής
έρχεται», εμένα μου φέρνει μια γλυκιά αναπόληση, μια νοσταλγία. Ειδικά χθες
που έβλεπα τον κύριο Καραμανλή σε μια κλινική να του χαρίζουν μια λαμπίτσα για
τη σύζυγο Νατάσα, να τους φωτίζει το σκοτάδι, και δίπλα του (γκεστ σταρ) τον
άλλο βουλευτή του που αφού έκανε μια γύρα σε αντίπαλο κόμμα της Δεξιάς, τώρα
ξεσαμάρωσε και στρώθηκε στους κόλπους της Ν.Δ. Όταν τους είδα, λοιπόν, μαζί,
έτσι, αφέθηκα και με πήγε ο νους σε άλλους χρόνους. Το είδα σαν αφιέρωμα, σαν
μια αναφορά στην αθωότητα του παλιού ελληνικού κινηματογράφου. Ο νους μου πήγε
απαλά σ’ αυτό το μαυρόασπρο δίδυμο, το ιλαρό κι αξέχαστο. Το δίδυμο εκείνο,
Μανέλης – Κοκκοβιός, και αγαλλίασα.