ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κιτρινισμένα χαρτιά

Τακτοποιημένα στο γραφείο της Χριστίνας Ντουνιά, τα αρχεία του Συνδέσμου
Ελλήνων Λογοτεχνών ξαναβρίσκουν την αξιοπρέπειά τους. Φίνα χαρτιά, διάφανα
σχεδόν από τον χρόνο, μέσα σε φακέλους από λεπτό χαρτόνι, με το όνομα του
μέλους γραμμένο με κονδυλοφόρο. Χειρόγραφα και δακτυλογραφημένα κείμενα, έτσι
όπως κανένας πια δεν θα ξαναγράψει. Παράξενα, εξωτικά, σαν τις πήλινες
πινακίδες με τη σφηνοειδή γραφή. Κάτι είχε υποπτευθεί και ο εργολάβος
καθαριότητας που τα μάζευε από την παλιά «Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών». Τόση
χαρτούρα τού φάνηκε παράξενη. Ειδοποίησε τα σωματεία, να πάνε να παραλάβουν τα
χαρτιά, αλλά δεν είχε φανεί κανένας. Ίσως να προκαλούν αμηχανία πλέον τα υλικά
αυτά. Τα αρχεία, εντάξει, να είναι σε μικροφίλμ, σε δισκέτες, σε κομπιούτερ.
Αλλά αυτά τα παμπάλαια χαρτιά, οι κανονικοί γραφικοί χαρακτήρες με στιλό
μελάνης σε κιτρινισμένες κόλλες αλληλογραφίας, τι αλλόκοτα που φαντάζουν. Και
οι πασίγνωστες υπογραφές, τα κείμενα. Κάτι ανάμεσα σε γραφειοκρατία και
λογοτεχνία, πώς τα διαβάζεις, πώς τα κατανοείς; Οι προσπάθειες των λογοτεχνών
για καταξίωση μέσω του σωματείου, αναγνώριση, κοινωνικότητα. Αιτήσεις
διστακτικές, απαντήσεις υπερφίαλες, το παιχνίδι της ισχύος και επικράτησης
μέσα από το έργο ή την πολιτική παρουσία. Κάθε χαρτί, ένα μυθιστόρημα από μόνο
του. Τυχαία τα βρήκε η Χριστίνα, καθώς τα βγάζανε στον δρόμο κατάφερε να σώσει
μερικά μονάχα, την τελευταία στιγμή. Ανάμεσα και το αρχείο της Ένωσης Ελλήνων
Μουσουργών. Η εικόνα του δημιουργού που προσπαθεί να γίνει επαγγελματίας, να
συνεταιριστεί, δεν μας αρέσει φαίνεται, και οι γραπτές αποδείξεις της
σωματειακής ζωής δεν θεωρήθηκαν αξιόλογες. Ε, θα έχουμε τη δυνατότητα να
αλλάξουμε το κλισέ μας, με το θρίλερ αυτού του ευρήματος και μόνο.