ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Αλαζονεία…

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Μιχ. Κουβάτσος, 28ης Οκτωβρίου 30, Καμένα
Βούρλα, γράφει:

«Ο υπέροχος ελληνικός λαός ­ φύσει συναισθηματικός και ανεξίκακος ­ αισθάνθηκε
πικρία, πόνο και θλίψη… για τα αθώα θύματα (χιλιάδες νεκροί, μεταξύ των
οποίων ήταν και Ελληνοαμερικανοί) της πρωτοφανούς εκτάσεως, θρασύτητας και
αγριότητας τρομοκρατικής ενέργειας…, που υπέστησαν οι ΗΠΑ, την 11η
Σεπτεμβρίου 2001, στην “καρδιά” της χώρας τους (Ουάσιγκτον, Ν. Υόρκη)… από
ποιους; Τα ίδια συναισθήματα διακατείχαν τον έξοχο λαό μας και για τα αθώα
θύματα των βομβαρδισμών… στο Ιράκ, το Κόσοβο και τη Σερβία, τα οποία μαζικά
εξεδήλωνε, καίτοι αυτό δεν ήταν προς τα “ψυχρά” του συμφέροντα… χάριν του
δικαίου! Εντύπωση προκάλεσε η “άλωση” του συστήματος “μέτρων ασφαλείας” των
αεροδρομίων… και υψηλών στόχων στο έδαφος των ΗΠΑ από τους τρομοκράτες ­
αποφασισμένους να πεθάνουν… για να τιμωρήσουν εκείνους που τους αδίκησαν και
τους έβλαψαν…, προκαλώντας τους θανάσιμο μίσος. Η επιλογή όλων των στόχων
δεν ήταν τυχαία. Όλοι (οι στόχοι) συμβολίζουν την ισχύ των ΗΠΑ, που από
20ετίας είναι η μοναδική υπερδύναμη (“Pax Αmericanα”) στον κόσμο. Όμως, ο λαός
μας, όπως όλος ο κόσμος, ανησυχεί… για το τι θα επακολουθήσει… Ποιοι και
πόσοι συνάνθρωποί μας θα είναι τα επόμενα αθώα θύματα… της “κρατικής
τρομοκρατίας” που δεν θα ήθελαν να γίνει αυτή η καταστροφή στις ΗΠΑ, ούτε
μπορούσαν να την εμποδίσουν.

Εν προκειμένω, απευθύνομαι προς τους ταγούς των ΗΠΑ και τους συνιστώ να
μελετήσουν τους πιο κάτω στίχους του Αισχύλου (“Πέρσες” 820), που είναι πάντα
επίκαιροι (διαχρονικής ισχύος) και (σε ελεύθερη μετάφραση) εκφράζουν σοφία: “Η
αλαζονεία ανθίζοντας μεστώνει της καταστροφής το στάχυ, και κατόπιν θερίζει
τρύγο θλιβερό, με πόνο και με δάκρυ”. Ίσως προβληματισθούν… και εννοήσουν το
νόημα… για το καλό της ανθρωπότητας».

Ο Στ. Βλουτάκης, Σπηλιά, Κολυμπάρι, γράφει:

«Τώρα που το ευρώ αντικατέστησε τη δραχμή, είμαι βέβαιος πως πολλοί
συμπατριώτες μας χαμηλού μορφωτικού επιπέδου θα χρησιμοποιούν τη λέξη ευρώ σαν
κλιτό ελληνικό ουσιαστικό και θα λένε το ευρώ, του ευρού, τα ευρά, των ευρών,
προκαλώντας μιαν ακόμη κακοποίηση της πολύπαθης ελληνικής γλώσσας. Εδώ
υπάρχουν Έλληνες μορφωμένοι “κατά τεκμήριον” που λένε και γράφουν ο
επικεφαλής, του επικεφαλούς ή του επικεφαλή. Γι’ αυτό προτείνω να καθιερωθεί
σαν ανεπίσημη ονομασία του ευρώ η λέξη μωρό, που η κλίση της (το μωρό, του
μωρού, τα μωρά, των μωρών) δεν θα σοκάρει κανένα, αφού ηχητικά ταυτίζεται με
μια πολύ συνηθισμένη ελληνική λέξη».