ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Φευγάτοι οδηγοί

Η μέρα αρχίζει με δυο συγκοινωνιολόγους και έναν υπουργό (Συγκοινωνιών) που
πασχίζουν από ραδιοφώνου να διαμορφώσουν αυτό που λέγεται «κοινή γνώμη». Για
πολλοστή φορά πασχίζουν, αχάραγο ακόμα, μήπως ξυπνήσουν το φιλότιμο πριν από
τον πολίτη, να εκλαϊκεύσουν τα επιστημονικά συμπεράσματα για τις βλαβερές
συνέπειες της χρήσης Ι.Χ., μήπως κερδίσουν κανένα τετραγωνικό στους δρόμους.
Κάθε μέρα από ραδιοφώνου το ίδιο θέμα σε παραλλαγή, πρωινό προσκλητήριο,
δελτίο ανατολής. Μπορεί κανείς να τ’ ακούει και από το αυτοκίνητο, με τα
τζάμια κλειστά, το ραδιόφωνο ανοικτό. Αν και οι οδηγοί δεν αγαπούν τα πολλά
λόγια. Καλύτερα την ώρα της οδήγησης να παίζει κάποια αγαπημένη μουσική, κάτι
που σε μεταφέρει νοερά κάπου αλλού. Μακριά από τα μποτιλιαρίσματα και την
ταλαιπωρία, τον εκνευρισμό της αναμονής. Με τα τζάμια ανεβασμένα, τον ήχο στη
διαπασών, συνωστίζονται κι αγκομαχούν στους δρόμους και τις διαβάσεις, κάθε
μέρα περνώντας και πιο δύσκολα τις… Συμπληγάδες των λεωφόρων, που γίνονται
αδιάβατες από το διπλοπαρκάρισμα. Κι όσο στενεύουν τα περάσματα τόσο δυναμώνει
η μουσική, να μην ακούνε, να μη νιώθουν τι συμβαίνει γύρω τους οι οδηγοί. Αν
περάσεις δίπλα τους, βλέπεις τη λαμαρίνα με τα τζάμια να τραντάζεται από τον
ήχο, τους διακρίνεις μέσα να σιγοψιθυρίζουν τον ρυθμό, φτιαγμένοι, φευγάτοι,
αποστασιοποιημένοι από την αφόρητη κατάσταση των δρόμων. Απόντες από την
εικόνα που ξεχειλώνει με τα κυβικά τους, υπεριπτάμενοι στον δρόμο που έχει
χαθεί από το πέρασμά τους. Ο καθένας στον δικό του κόσμο, κλεισμένος στην
κάψουλα που τον καθιστά άτρωτο. Και οι συγκοινωνιολόγοι να μετράνε χιλιόμετρα
και ταχύτητες, αλλά να μη μπορούν να μετρήσουν την απόσταση της νοερής φυγής.