Πρόσωπα Ένας βρώμικος πόλεμος

Ο πόλεμος που διεξάγει είναι βρώμικος και το ξέρει. Αλλά ο ανιψιός τού Μοσέ
Νταγιάν πιστεύει πως εξίσου υπεύθυνος γι’ αυτόν είναι ο Γιάσερ Αραφάτ.

Ούζι Νταγιάν. «Δεν μπορώ να σας πω ότι μας αρέσει αυτό που κάνουμε»

«Δεν μπορώ να σας πω ότι μας αρέσει αυτό που κάνουμε», λέει ο στρατηγός Ούζι
Νταγιάν στον ειδικό απεσταλμένο της γαλλικής «Λε Φιγκαρό». «Αλλά δεν έχουμε
άλλη επιλογή. Μόνο τον περασμένο μήνα σκοτώθηκαν 135 Ισραηλινοί πολίτες.
Έπρεπε να αντιδράσουμε και να ξεριζώσουμε αυτούς τους τρομοκρατικούς πυρήνες
που χρησιμοποιούν τις αυτόνομες παλαιστινιακές περιοχές ως καταφύγιο για να
εξαπολύουν επιθέσεις αυτοκτονίας εναντίον του άμαχου πληθυσμού μας». Ο
στρατηγός ξέρει πως ο πόλεμος αυτός είναι σάπιος, φέρνει αντιμέτωπο έναν
υπερεξοπλισμένο στρατό, αποτελούμενο κυρίως από στρατεύσιμους, με μικρές
παλαιστινιακές οργανώσεις-φαντάσματα, χαμένες μέσα στον άμαχο πληθυσμό. Είναι
ένας πόλεμος που θα κρατήσει πολύ. Καμία σχέση με όσα είχε διδαχθεί ο Ούζι
Νταγιάν στις ισραηλινές στρατιωτικές ακαδημίες για πόλεμο-αστραπή εναντίον
ενός χειροπιαστού και αντιπαρατιθέμενου αραβικού στρατού.

Ο στρατηγός Ούζι Νταγιάν είναι πρόεδρος του ισραηλινού Εθνικού Συμβουλίου
Ασφαλείας και άμεσος προϊστάμενός του είναι ο πρωθυπουργός Αριέλ Σαρόν.
Γεννήθηκε το 1948, λίγο μετά το θάνατο του πατέρα του στον πρώτο
αραβοϊσραηλινό πόλεμο. Πέρασε την παιδική ηλικία και την εφηβεία του σε
κιμπούτζ και το 1966 εντάχθηκε στη Ματκάλ, τη μονάδα των επιλέκτων του
ισραηλινού στρατού. Ένα χρόνο μετά πολεμούσε στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, κατά
τον οποίο ο θείος του, ο τότε υπουργός Άμυνας Μοσέ Νταγιάν, οδήγησε τους
Ισραηλινούς στη νίκη. Στον πόλεμο του 1973 ήταν διοικητής λόχου της Ματκάλ και
το 1979 έγινε αρχηγός της μονάδας. Στον πόλεμο του Λιβάνου (1982 – 1985) ήταν
διοικητής μεραρχίας τεθωρακισμένων. Για το μόνο που λυπάται στη στρατιωτική
σταδιοδρομία του είναι που δεν πήρε μέρος στην επιδρομή στο Έντεμπε ­ εκείνη
την εποχή έκανε μάστερ στις φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.

Ο Ούζι Νταγιάν είναι σήμερα συντονιστής όλων των ισραηλινών υπηρεσιών
ασφαλείας. Πιστεύει ακράδαντα πως ο Γιάσερ Αραφάτ φάνηκε ανάξιος της
υποχρέωσης που είχε αναλάβει στο Όσλο να εμποδίσει τις τρομοκρατικές
επιθέσεις. Ξέρει όμως πως η στρατιωτική υπεροχή δεν μπορεί να προστατέψει τους
Ισραηλινούς από επιθέσεις ανθρώπων αποφασισμένων να πεθάνουν. Ξέρει επίσης πως
ο ισραηλινός στρατός δεν είναι κατάλληλος για να φέρει σε πέρας την αποστολή
που του αναθέτει τώρα ο Σαρόν: στρατεύσιμοι καλούνται να πραγματοποιήσουν
αστυνομικές επιχειρήσεις, όπως έρευνες πόρτα με πόρτα, χωρίς καμία σχετική
εκπαίδευση. Επιπλέον, οι νεαροί στρατεύσιμοι δεν έχουν καμία εξοικείωση με
τους Παλαιστινίους, από τους οποίους ζουν αποκομμένοι μετά την Ιντιφάντα του
1987. Έτσι μια έρευνα μπορεί πολύ εύκολα να καταλήξει σε συμπλοκή, εξαιτίας
του φόβου, που οφείλεται στην άγνοια.