ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Νεοκλασική Αθήνα

Σκαλωσιές με αιδήμονες λινάτσες καλύπτουν τα νεοκλασικά μας (μας, μας, μας).

Ό,τι γλίτωσε μέχρι την ημέρα που έβγαλε η Μελίνα εκείνο τον νόμο περί
διατηρητέων και κατεκυρώθη η ύπαρξή του, το πήρε απόφαση. Σου λέει, εδώ θα
διατηρηθώ που θα διατηρηθώ, ας κάνω κι ένα λίφτινγκ.

Βαψίματα λοιπόν και σοβαντίσματα και ανάδειξη γενικώς για όσα διαθέτουν
τρίγλυφα, μετόπες, κίονες ή όποιο άλλο χαρακτηριστικό θεωρήθηκε ότι πληροί
τους όρους του νεοκλασικού και άρα το θέλουμε να διατηρηθεί. Τα άλλα, όμως,
αυτά που δεν είχαν τρίγλυφα, μετόπες κ.λπ., τα τελευταία με τους κήπους, με
τις μικρές αυλές, τα υπόπτως προεξέχοντα παράθυρα (τούρκικα σαχνισιά ίσως να
θύμιζαν) ή τα αψιδωτά σκέπαστρα (βενετσιάνικα; αρ ντεκό; ξενόφερτα στοιχεία!),
αυτά μετατρέπονται ταχύτατα σε σωρούς από πέτρες που θα μαζευτούν, θα
φορτωθούν, θα μεταφερθούν και θα δώσουν τη θέση τους σε χαίνουσες πληγές και
ύστερα σε καινούργιες πολυκατοικίες, πιο ψηλές, πιο πολυώροφες, με μπαλκόνια
σαν γροθιές, με διεκδικήσεις πολυτέλειας στο πήξιμο.

Ο νόμος το επιτρέπει και ο λαός το επιθυμεί, η Αθήνα των Ολυμπιακών και του
μέλλοντός μας θα είναι πόλη σύγχρονη, ομοιόμορφα καλυμμένη με διαμερίσματα κι
ανάμεσά τους δείγματα του παρελθόντος με αναφορές στην αρχαιότητα.

Δεν θα υπάρχει τίποτα ανάμεσα.

Από τον 19ο αιώνα με τη μανία για δημιουργία μιας πόλης αντάξιας του αρχαίου
κλέους της, θα φαίνεται σαν να πέρασε κατ’ ευθείαν στη μαζική παραγωγή κάθετης
ιδιοκτησίας, χωρίς ενδιάμεσους δισταγμούς, δεκαετίες του ’20, του ’30 ή του
’50.

Η Αθήνα επιμελώς ετοιμάζει, όχι μόνο ομοιόμορφο μέλλον για τον εαυτό της, αλλά
και ομοιόμορφο παρελθόν.