Οι παπαροκάδες και η σύνταξη του Ντεριντά

Θα εκλέξει, αν όλα πάνε κατ’ευχήν, ως επίτιμο μέλος της τον φιλόσοφο Ζακ
Ντεριντά ο οποίος είναι μεν γάλλος αλλά δεν έχει σημασία. Και ελληνικά να
έγραφε δεν θα καταλάβαιναν οι γάλλοι λιγώτερα απ’όσα καταλαβαίνουν τώρα από τα
γραπτά του. Σημασία έχει ότι με την συμβολική αυτή χειρονομία εμείς, οι
έλληνες συγγραφείς, δείχνουμε πόσο πασκίζουμε για την πνευματική αναβάθμιση
του τόπου.

Η εκλογή του Ντεριντά ως επίτιμου μέλους του συνδικαλιστικού οργάνου
των συγγραφέων δείχνει με περίτρανο τρόπο τη στάση μας απέναντι στα μηνύματα
των καιρών. Εμείς, γυρνάμε την πλάτη μας στην αγριότητα, δεν καταδεχόμαστε να
κυτάξουμε την χαμηλή ανθρωπότητα που σφάζεται στην Μέση Ανατολή και αλλαχού.
Εμείς ψηφίζουμε τον Ντεριντά.

Είναι σίγουρα ο αποτελεσματικώτερος τρόπος για να κλείσουμε το στόμα σε όσους
μας υποτιμούν ισχυριζόμενοι ότι σιωπούμε κι ότι δεν παίρνουμε θέση απέναντι
στα μεγάλα προβλήματα του καιρού μας. Η εκκλησία ασχολείται με τις μουσικές
αιρέσεις των παπαροκάδων κι εμείς ψηφίζουμε τον Ντεριντά.

Προτείνω μάλιστα να μην μείνουμε στον Ντεριντά. Εκτός από τον Ρεζίς Ντεμπρέ
και τον Φερλινγκέτι που θα γίνουν κι αυτοί επίτιμοι στο φετινό ψηφοδέλτιο για
την εγγραφή νέων μελών του χρόνου να προχωρήσουμε παρακάτω. Υπάρχουν ένα σωρό
συγγραφείς απ’όλον τον κόσμο που μπορούν να γίνουν μέλη της εταιρείας μας.

Προχείρως σκέφτομαι για του χρόνου τον Ουμπέρτο Έκο, τον Πάουλο Κοέλο
και την Ιζαμπέλ Αλλιέντε. Δεν κοστίζει τίποτε. Με ένα τηλεφώνημα, ή μια απλή
επιστολή, ή έστω ένα ηλεκτρονικό μήνυμα μπορούμε να τους ρωτήσουμε αν θέλουν,
κι αν δεν απαντήσουν, εμείς, δεν πρόκειται να σταματήσουμε. Θα τους εκλέξουμε
θέλουν δε θέλουν.

Όσοι από σας δεν γνωρίζετε τον Ζακ Ντεριντά δεν χρειάζεται να στενοχωριέστε.
Εγώ που τον ξέρω – δυστυχώς έχω ιδρώσει με το «Περί γραμματολογίας» στο
Πανεπιστήμιο – δεν κατάλαβα ποτέ γιατί χρειάζεται τόσος κόπος και τόσες
σελίδες για να φτάσω στο συμπέρασμα ότι η γραφή ούτως ή άλλως δεν παράγει
νόημα αλλά γραφή καταδικασμένη να είναι σκέτη γραφή.

Εκτός πια κι αν μετά την εκλογή του ψηφίσουμε με την διαδικασία του
κατεπείγοντος να του δοθεί τιμητική σύνταξη από το Υπουργείο Πολιτισμού, κι αν
αυτός, αρχίσει να απολαμβάνει την άνετη ζωή που θα του παρέχει το
εξασφαλισμένο μηνιαίο εισόδημα και παραμελήσει το συγγραφικό του έργο, τότε
μπορεί να γλιτώσω- κι εγώ και μερικοί άλλοι- από την υποχρέωση να διαβάσουμε
μερικές ακόμη ακατανόητες σελίδες της παραγωγής του.

Αν η επίσημη εκκλησία αντιμετωπίσει τις μουσικές αιρέσεις εγκαίρως κι
εκλέξουμε τον Ντεριντά στην Εταιρεία Συγγραφέων δεν έχουμε να φοβηθούμε
κανέναν Big Brother και κανένα Bar.