Διαστάσεις Νέος Αραφάτ δεν υπάρχει

«Θέλω να γίνω μάρτυρας, μάρτυρας, μάρτυρας, μάρτυρας». Γιάσερ Αραφάτ

Όμηρος ο Αραφάτ (σκίτσο του Πλαντύ από τη «Μοντ»)

Ντροπή: από τότε που ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ και οι Παλαιστίνιοι
ξεριζώθηκαν από τη γη τους, ένα βαθύ αίσθημα ντροπής έχει ριζώσει στην αραβική
ψυχή. Η ντροπή είναι το πιο ισχυρό συναίσθημα στην αραβική κουλτούρα,
προκαλώντας την αίσθηση ότι δεν αξίζει να ζει κανείς. Μετά τη σφαγή των
Παλαιστινίων στον Λίβανο από τον Αριέλ Σαρόν, αυτή η ντροπή έδωσε τη θέση της
στην οργή, και η οργή στην προκλητικότητα. Κάπως έτσι γεννήθηκε η πρώτη
ιντιφάντα. Η απογοήτευση από τις συμφωνίες του Όσλο όξυνε ακόμη περισσότερο τα
αισθήματα ντροπής, αδυναμίας και απελπισίας. Με την επανεμφάνιση του Σαρόν στο
πολιτικό σκηνικό, ήταν σίγουρο ότι τα αισθήματα αυτά θα οδηγούσαν σε μια
δεύτερη φουρνιά μαχητών και καμικάζι, σε μια νέα γενιά μαρτύρων.

«Γι’ αυτούς τους λόγους τιναζόμαστε στον αέρα», εξηγεί στο ΤΙΜΕ ο ψυχίατρος
Εγιάντ Σαράι, ιδρυτής της Ανεξάρτητης Παλαιστινιακής Επιτροπής για τα
Δικαιώματα των Πολιτών. Η μάχη που δίνεται σήμερα είναι για το πώς να ΜΗ γίνει
κάποιος καμικάζι. Αλλά υπάρχουν ουρές ολόκληρες ανθρώπων που είναι έτοιμοι να
ακολουθήσουν τον δρόμο για τον Παράδεισο. Συλλαμβάνοντας τον Αραφάτ ως όμηρο
και ρίχνοντας το αλάτι του εξευτελισμού στις νωπές ακόμη πληγές, ο Σαρόν
οδηγεί τους Παλαιστίνιους σε ένα νέο, όλο και πιο φρικτό, επίπεδο παράνοιας.

Όπως λέει στην Κοριέρε ο Χαλίλ Σικάκι, ένας από τους γνωστότερους
Παλαιστίνιους διανοούμενους της Δυτικής Όχθης, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός δεν
μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει ότι η νέα ιντιφάντα δεν καθοδηγείται από τον
Αραφάτ, ο οποίος δεν ασκεί κανέναν έλεγχο στις επιθέσεις αυτοκτονίας. Το
ξέσπασμα της δεύτερης εξέγερσης, τον Σεπτέμβριο του 2000, ήταν προϊόν της
δυσαρέσκειας της νέας γενιάς για τον Αραφάτ και τους άλλους γηραιούς ηγέτες
της ΟΑΠ που διαπραγματεύτηκαν τις συμφωνίες του Όσλο. Αλλά δεν μπορούσαν να
επιτεθούν στον ηγέτη τους γιατί θα παραβίαζαν το παλιό ταμπού της εθνικής
ενότητας. Κι έτσι τα έβαλαν με τους Ισραηλινούς, γνωρίζοντας ότι με τον τρόπο
αυτό θα έπλητταν και τον Αραφάτ. Ο τελευταίος έκανε στην αρχή το λάθος να
προσπαθήσει να δαμάσει την τίγρη, να σταματήσει τους καμικάζι. Αλλά η
ισραηλινή καταστολή τον ανάγκασε να συνταχθεί μαζί τους.

Η νέα παλαιστινιακή πρωτοπορία, λέει ο Σικάκι, αποτελείται από τέσσερις
ομάδες: τα «αποσπάσματα δρόμου» που δημιουργήθηκαν από πραγματικούς
«πολέμαρχους», επαγγελματίες πολιτικούς όπως ο αρχηγός της Τανζίμ Μαρουάν
Μπαργκούτι, ορισμένους «παλιούς» που κατάφεραν να ενσωματωθούν στις νέες
γενιές (όπως ο Τζιμπρίλ Ρατζούμπ και ο Μοχάμαντ Νταχλάν) και τους επικεφαλής
κάποιων μη βίαιων οργανώσεων. Όμως νέος Αραφάτ δεν υπάρχει, και όλοι οι
«δελφίνοι» εκείνον εξακολουθούν να επικαλούνται ως πηγή νομιμοποίησης. Αν
τυχόν δολοφονηθεί, θα υπάρξει γενικό χάος. Αυτό δηλαδή που θέλει ο Σαρόν.