Πρόσωπα Καθήκον ανυπακοής

Ο Ισάι Μενουχίν, έφεδρος αξιωματικός του ισραηλινού στρατού, διδάσκει την
ανυπακοή, όπως διδάσκει Πολιτικές Επιστήμες ή Ψυχολογία.

Ισάι Μενουχίν. «Αρνούμαι να συμμετάσχω στην κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας»

«Ζούμε στην καρδιά της Μέσης Ανατολής! Έχουμε ανάγκη τον στρατό για να
αμυνθούμε!», λέει στη γαλλική «Λιμπερασιόν» ο 43χρονος Μενουχίν. «Αρνούμαι
όμως να συμμετάσχω στην κατοχή της Δυτικής Όχθης και της Γάζας. Δεν θέλω να
καταστέλλω τους Παλαιστίνιους μόνο και μόνο για να προστατεύω τους
οικισμούς!».

Καθηγητής πανεπιστημίου, γεννημένος στο Ισραήλ και περήφανος γι’ αυτό, ο
Μενουχίν δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. Εκατοντάδες άλλοι έφεδροι δεν
διστάζουν πια να αρνούνται να υπηρετήσουν στα κατεχόμενα. «Δεν πρόκειται να
συνεχίσουμε να πολεμάμε πέρα από την πράσινη γραμμή [που χωρίζει το Ισραήλ από
τα παλαιστινιακά εδάφη της Δυτικής Όχθης και της Γάζας] για να καταστέλλουμε,
να εκτοπίζουμε, να καταδικάζουμε στην πείνα και να ταπεινώνουμε έναν ολόκληρο
λαό», έγραψαν τη Δευτέρα στη «Χααρέτζ». Και καθώς οι έφεδροι αποτελούν τα δύο
τρίτα του ισραηλινού στρατού, η ηγεσία έχει θορυβηθεί. «Εδώ είναι στρατός, δεν
σας ζητάμε τη γνώμη γι’ αυτό που σας λέμε να κάνετε», είπε πριν από τρεις
μήνες στον Μενουχίν ένας συνταγματάρχης, απειλώντας τον με 14 μέρες φυλακή αν
δεν πήγαινε να υπηρετήσει στα κατεχόμενα. «Κάποιος προκάτοχός σας με έστειλε
35 μέρες φυλακή, αλλά δεν με έπεισε», του απάντησε ατάραχος εκείνος. Και δεν
πήγε στη φυλακή, ούτε στα κατεχόμενα.

Από το 1982, ο Ισάι Μενουχίν είναι η ψυχή της ένωσης Γες Κβουλ (σημαίνει στα
εβραϊκά «υπάρχουν όρια», αλλά και «υπάρχουν σύνορα»), η οποία υπερασπίζεται το
δικαίωμα των στρατευσίμων να μην υπηρετούν στα κατεχόμενα: στον Λίβανο χθες,
στη Δυτική Όχθη και τη Γάζα σήμερα. Άλλωστε ως την καταστροφική στρατιωτική
περιπέτεια του τότε υπουργού Άμυνας Σαρόν στον Λίβανο, ήταν ανήκουστο για
οποιονδήποτε έχοντα στοιχειωδώς σώας τας φρένας εβραίο Ισραηλινό να αρνηθεί να
υπηρετήσει. Ο Μενουχίν υπηρέτησε ως αλεξιπτωτιστής το 1981 και το 1983 και
πέρασε 35 μέρες στη φυλακή ως ένας από τους πρώτους που αρνήθηκαν να πάνε ως
έφεδροι στον Λίβανο. Μόλις αποφυλακίσθηκε, αρνήθηκε και πάλι και από τότε «μου
βρίσκουν άλλα πράγματα να κάνω στο Ισραήλ».

Σε κάθε παλαιστινιακή επίθεση αυτοκτονίας με θύματα Ισραηλινούς αμάχους, ο
Ισάι Μενουχίν λέει πως δεν αισθάνεται επιθυμία για εκδίκηση, μόνο θλίψη:
«Είναι καιρός να κάτσει η κυβέρνησή μου και να συζητήσει με τους
Παλαιστινίους… Αλλά έχουμε ηλίθιους ηγέτες, ανίκανους να καταλάβουν ότι το
να επιστρέψουν τα εδάφη στους Παλαιστινίους δεν είναι ένδειξη αδυναμίας… Το
πρόβλημα είναι πως ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Παλαιστίνιοι είναι αρκετά ώριμοι
για να συνεννοηθούν. Είναι έτοιμοι να πληρώσουν το τίμημα του πολέμου, αλλά
όχι το τίμημα της ειρήνης».