ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι συνεργάτες

Έντεκα Παλαιστίνιοι εκτελέστηκαν από Παλαιστινίους, διότι θεωρήθηκε ότι
συνεργάστηκαν με Ισραηλινούς. Δεν λέει πού ακριβώς η είδηση, αν έγινε δίκη,
ποιοι την έκαναν. Θα ήταν δύσκολο, εξάλλου, να οριστεί το «πού». Σε εδάφη
παλαιστινιακά αυτόνομα; Ημιαυτόνομα; Κατεχόμενα; Ελεγχόμενα από αδιάλλακτες
οργανώσεις, ή απλώς πολιορκημένα από προελαύνουσες ισραηλινές δυνάμεις;
Δύσκολο να το ορίσει η ανταπό-κριση, αλλά και αν το όριζε, δύσκολα θα
καταλαβαίναμε. Τα πράγματα είναι ρευστά εκεί κάτω, κι όσο πιο ρευστά τα
πράγματα τόσο πιο πολύ αίμα ρέει. Κι όσο ρέει το αίμα τόσο πιο πολύ
ισχυροποιείται ο φανατισμός. Κι εκεί που οι «συνεργάτες» δολοφονούνται αφού
ξεγυμνωθούν, αφού πρώτα εξευτελιστούν δηλαδή, τι αξία μπορεί να έχει η ελπίδα
για ειρήνη; Ο πειρασμός της θυσίας μέσα σε εκρήξεις θανάτου των «αλλοφύλων»,
είναι η ατομική βόμβα των Παλαιστινίων. Αλίμονο σ’ όποιον ελπίσει σε
συνδιαλλαγή και συνομιλία. Ο Σαρόν κατάφερε να κάνει τον Αραφάτ να δηλώσει ότι
θα γίνει κι αυτός μάρτυρας, αυτόν που το μόνο που τον είχε κάνει αποδεκτό
διεθνώς ήταν η ικανότητά του να συνδιαλέγεται. Άντε τώρα να μπορέσει κανείς να
κάνει κριτική, μέσα στο παλαιστινιακό στρατόπεδο, αυτής της τρομερής τακτικής
των ζωντανών και αυτοαναφλεγόμενων βομβών. Ακόμα κι εδώ δυσκολευόμαστε να το
κάνουμε, στην Ελλάδα. Τρέφουμε κι εμείς, σε σχολεία και πανηγυρικούς, την
κουλτούρα αυτή, της αυτοθυσίας. Όμως όλος ο κόσμος ξέρει ότι οι εχθροί δεν
αφανίζονται. Όσοι κι αν θυσιαστούν, όσοι κι αν εξολοθρευτούν, στο τέλος, όσο
κι αν αργήσει αυτό το τέλος, θα χρειαστεί να καθήσουν σ’ ένα τραπέζι και να
συνομιλήσουν, αυτοί που θα έχουν απομείνει εκατέρωθεν.