ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Ο σκαφτιάς

Κατέβαινε στο Μετρό με το κινητό κολλημένο στ’ αυτί και φώναζε δυνατά: «Έτσι
σου λέω τον έθαψα τον άτιμο, του άνοιξα έναν λάκκο βαθύ! Δούλεψε το φτυάρι
γερά, τον εξαφάνισα… Είπα είπα, και τι δεν είπα». Με το μαύρο δερμάτινο
σακάκι να ανεμίζει πρόσχαρα, ο νεκροθάφτης, ή μάλλον ο ζωντανοθάφτης,
προσπέρασε τους επιβάτες στις κυλιόμενες και μπήκε σαν σίφουνας στον χώρο της
αποβά-θρας, ξεφωνί-ζοντας θριαμβευ-τικά: «Διακόσια άτομα χωράνε μέσα στον
λάκκο που του άνοιξα!». Οι αποβάθρες ήταν γεμάτες κόσμο που περίμενε ειρηνικά
το τρένο κι όλα τα κεφάλια γύρισαν προς το μέρος του και τον κοίταξαν κάπως
ξαφνιασμένα, για δευτερόλεπτα. Γρήγορα οι περισσότεροι επέβαλαν στον εαυτό
τους να αποστρέψει το βλέμμα, να μη νομίζει αυτός ο φαντασμένος τύπος ότι τον
θαύμαζαν κιόλας. Στο κάτω κάτω όφειλε να ψιθυρίζει στο κινητό του για μια
δραστηριότητα που θεωρείται αντικοινωνική και επιβλαβής, όχι να παινεύεται
διαλαλώντας ονόματα. Γύρισαν, λοιπόν, και κοίταζαν το τούνελ απ’ όπου θα
φαινόταν το τρένο, ενώ εκείνος, σαν να κατάλαβε ότι το είχε παρακάνει,
προχώρησε ανάμεσα στο πλήθος, μέχρι την άλλη άκρη της αποβάθρας, βεβαιώνοντας
στο κινητό ότι το θύμα του δεν επρόκειτο ποτέ να βγει από τον λάκκο που του
είχε ανοίξει, με λίγο χαμηλότερη φωνή, καθώς μάζευε στην πλάτη τις τελευταίες
οργισμένες ματιές. Γιατί ήταν γύρω του, τη στιγμή εκείνη, περίπου στα διακόσια
άτομα κι επιπλέον βρίσκονταν όλοι μαζί σ’ ένα λάκκο. Ωραίο, καθαρό και
φωτισμένο βεβαίως, κρατικό, κοινωνικό και προστατευμένο, εξυπηρετικό και
ακριβοπληρωμένο, αλλά όπως και να το κάνεις, κάτω από τη γη. Ίσως χρειαζόταν
λοιπόν κάποια προσοχή στις λέξεις.