ΜΑΪΚ ΓΙΑΓΚΕΡ «Χάσατε τα τσακάλια σας»!

Τα τσακάλια δεν μένουν πια εδώ! Το έδειξε η τελευταία προσπάθεια χαρτογράφησης
του πληθυσμού τους από ομάδα του ελληνικού WWF. Τα πανέξυπνα θηλαστικά
παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη μείωση σε σύγκριση με όλα τα θηλαστικά που ζουν
στην Ελλάδα.

«Δεν έχω δει τέτοια μείωση αλλού στον κόσμο. Ακόμη και στο Μπανγκλαντές, που
βρισκόμουν πρόσφατα, η κατάσταση είναι καλύτερη. Και να σκεφτεί κανείς ότι
εκεί είναι πιο πυκνοκατοικημένη χώρα», λέει στα «ΝΕΑ» ο Αμερικανός ζωολόγος
και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, Μάικ Γιάγκερ. Ο ίδιος βρέθηκε
στις αρχές Μαρτίου, και για δύο εβδομάδες, στο Δέλτα του Μόρνου, μαζί με την
ομάδα του WWF, σε μία από τις προσπάθειες επιτόπιας παρατηρήσεις των
τσακαλιών. Η επίσκεψή του εντάσσεται στην πρώτη φάση του προγράμματος για τα
τσακάλια της Ελλάδας, που έχει ξεκινήσει το WWF. Στη Νότια Πελοπόννησο, τη
Φωκίδα, τη Χαλκιδική, τη Σάμο και τη Θράκη υπάρχουν ακόμη αξιόλογες σε αριθμό
ομάδες. Παλαιότερα, τα τσακάλια έφταναν μέχρι και την Πάρνηθα, ενώ δεν υπάρχει
ίχνος του ζώου στην Κέρκυρα, όπου ζούσαν μεγάλοι πληθυσμοί. Αλλά και στην
υπόλοιπη Ελλάδα, στην παραλιακή μεσογειακή ζώνη, σε υγρότοπους, κοντά σε
πεδινές λίμνες, που είναι το φυσικό τους περιβάλλον, υπάρχουν πια ελάχιστα
τσακάλια.

«Προφανώς, η μείωση οφείλεται στην καταστροφή του φυσικού τους περιβάλλοντος.
Και φυσικό περιβάλλον για τα τσακάλια σημαίνει τροφή και μέρος όπου μπορούν να
κρυφτούν. Η εντατική γεωργία περιοχών, η καταστροφή άλλων από τις φωτιές, η
ξήρανση των υγροτόπων τα έδιωξαν μακριά», εξηγεί ο κ. Γιώργος Γιαννάτος,
ζωολόγος στην ομάδα του WWF. Ακόμη και στις περιοχές όπου τη νύχτα τα τσακάλια
περπατούν ακόμη… ζουν σε ασυνήθιστα μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους και
δείχνουν να μην επικοινωνούν καθόλου.

Με την απομάκρυνσή τους πάντως… άφησαν ελεύθερο το πεδίο σε λύκους και
αλεπούδες. «Συχνά, όταν τα τσακάλια απομακρύνονται από μία περιοχή, αυξάνονται
οι αλεπούδες. Κι αυτό, γιατί οι τελευταίες είναι μέρος της τροφής των
τσακαλιών. Έτσι, όταν αυτά φεύγουν, εκείνες έρχονται. Κάτι αντίστοιχο έχει
παρατηρηθεί και στη Βόρεια Πελοπόννησο», εξηγεί ο Μάικ Γιάγκερ.

Τα πανέξυπνα ζώα προτιμούν κυρίως να κινούνται μέσα σε χωράφια και
χωματόδρομους, ενώ δύσκολα εμφανίζονται στο φως της ημέρας. «Ξέρουν να
κρύβονται και μπορεί κανείς να περιμένει ώρες για να πιάσει έστω και ένα»,
εξηγεί ο Αμερικανός ζωολόγος.

Από την Ταϊλάνδη στην Ελλάδα και από τις Ινδίες στις ΗΠΑ, το είδος των
τσακαλιών είναι ακριβώς το ίδιο. Ζουν από επτά έως δέκα χρόνια και είναι
συνήθως μονογαμικά! Οι ομάδες αποτελούνται από το ζευγάρι, και τρία έως
τέσσερα παιδιά. Κάθε ομάδα οριοθετεί τον ζωτικό της χώρο από τις άλλες. «Σε
μέρη όπου ζουν πολλά τσακάλια, οι περιοχές θυμίζουν ένα μεγάλο παζλ. Στο κάθε
κομμάτι κυριαρχεί και διαφορετική ομάδα. Οι διαχωρισμοί έχουν άμεση σχέση με
την εύρεση τροφής».