o υποψήφιος Πήγαινα στις εξετάσεις σαν τον Βούδα!

Στόχος και… όνειρο ζωής ήταν για την οικογένεια η είσοδος στο
Πανεπιστήμιο. «Μεταλαμπαδεύτηκε» και σε μένα. Το πήρα λοιπόν το όνειρο του
πατέρα μου και το πήγα μέχρι τέλους, μέχρι το πτυχίο. Μετά, όμως, τέρμα.
Πάπαλα. Τα παράτησα. Άξιζε όμως τον κόπο αυτή η περιπέτεια. Κι εκείνο που
άξιζε περισσότερο ήταν η φοιτητική ζωή. Αυτή η παράταση των τεσσάρων χρόνων
που μελετάς, παρατηρείς και, γενικώς, ζεις εκ του ασφαλούς. Γιατί άλλο το
άγχος του να περάσω το μάθημα και άλλο το άγχος του να επιβιώσω επαγγελματικά.

Αυτά βέβαια τα λέω τώρα, εκ των υστέρων.

Τέλος πάντων, στη σχολή ­ στην Αγγλική Φιλολογία ­ μπήκα με τη δεύτερη. Οι
βαθμοί της πρώτης φοράς ήταν… δελτίο ΠΡΟ-ΠΟ: 1, 2, Χ. Είδα τέτοια υποτίμηση
στο βλέμμα όλων, όταν βγήκαν τα αποτελέσματα, τέτοια απόρριψη, που μου φάνηκε
ότι θα πήγαινα στο… Δαφνί. Από την άλλη, ενώ εγώ είχα μείνει απ’ έξω ­ και
πώς να μη μείνω, αφού πήγα να δώσω εξετάσεις μες στην ασχετίλα ­ είχαν μπει
κάτι… κουλοί, που δεν μπορούσα να το φανταστώ! Και επειδή ακριβώς ήμουν από
μικρή… φαντασμένη, λέω, για στάσου, εδώ κάτι γίνεται.

Κι αρχίζω, που λέτε, μια προσπάθεια να συγκροτηθώ, να μαζέψω τον εαυτό μου από
τη γύρα και την αλητεία, που πολύ μου άρεσε.

Και τα κατάφερα. Δεν ξέρω πώς, αλλά έγινε κάτι μαγικό: οργανώθηκα αφάνταστα,
χωρίς όμως να πετάξω εκτός προγράμματος και την καφετέρια. Φαίνεται ότι η φύση
μου κατάλαβε πως ήταν πολύ σημαντική αυτή η παράταση των τεσσάρων χρόνων, για
να δω τι θα κάνω μετά στη ζωή μου. Διάβασμα λοιπόν του σκοτωμού με έναν
εξαιρετικό και υπομονετικό φιλόλογο, τον κ. Θαλάσση.

Μας έβαλε ο άνθρωπος εμένα και άλλους τρεις σε έναν ρυθμό, σε μια σειρά.
Γίναμε ένα φοβερό γκρουπάκι. Δουλεύαμε πολύ, αλλά με πλάκα και με χαλάρωση. Ε,
αυτό εμένα μου πήγαινε!

Φορτσάρισα το τελευταίο δίμηνο

Τώρα που το ξαναθυμάμαι, η όλη ιστορία ήταν ότι έβαλα σε δεύτερο πλάνο τον
σκοπό για τον οποίον γινόταν όλο αυτό. Με ενδιέφερε να κάνω πιο αποδοτική την
κάθε μου μέρα, ανεξάρτητα με το τι θα γίνει στο τέλος.

Το τελευταίο δίμηνο φορτσάρισα. Έκοψα μέχρι και την καφετέρια και μπήκα
σούμπιτη στην τελική ευθεία.

Αν είχα άγχος στις εξετάσεις; Καθόλου. Δεν ξέρω εκείνη την ώρα πού πήγαινε…
Απορούσα κι εγώ με τον εαυτό μου πώς μπορούσα να πηγαίνω στις εισαγωγικές σαν
τον Βούδα! Τέτοια ηρεμία, τέτοια γαλήνη! Δεν σκεφτόμουν το αποτέλεσμα. Ήξερα
πως ό,τι και να συνέβαινε εγώ είχα κάνει ό,τι μπορούσα.

Βγήκαν τα αποτελέσματα και να ‘μαι στην Αγγλική Φιλολογία, που ήταν η δεύτερη
επιλογή μου. Η πρώτη ήταν η Νομική. Ένιωσα, θυμάμαι, πολύ υπερήφανη.

Και όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως για τον τρόπο που είχα δουλέψει,
για τον τρόπο που είχα μελετήσει, για τον μαγικό τρόπο με τον οποίο μου είχε
προκύψει ξαφνικά όλη αυτή η οργάνωση, που με έφθασε στην Αγγλική Φιλολογία.

Και από τότε, όταν έχω προβλήματα, δυσκολίες, όταν ζορίζομαι, πάω πίσω, σ’
αυτό τον μηχανισμό, που τελικά πιστεύω πως δεν είναι τίποτα άλλο από μια
κατάσταση… ψιλο-Κοέλιο: «Όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ, τα πάντα συνωμοτούν
υπέρ μας»!