Διαστάσεις Ελπίδα, μια ανίατη ασθένεια

Η οργή μπλέκεται με την απελπισία και η θλίψη με τη σύγχυση. Κάτι τέτοιες
ώρες, η μόνη λύση για μια στήλη που δεν θέλει να παρεκτραπεί είναι να αρκεστεί
σε μερικές σκόρπιες επισημάνσεις.

Αριέλ Σαρόν (σκίτσο από την «Iran News»)

Μια σύγκριση. «Παιδιά δολοφονούνταν και σε άλλες συγκρούσεις που έχω
καλύψει: αποσπάσματα θανάτου τα εξόντωναν στο Ελ Σαλβαδόρ και τη Γουατεμάλα,
παιδιά με βρέφη στην αγκαλιά τους σφάζονταν στην Αλγερία, Σέρβοι σνάιπερ
σκόπευαν και πυροβολούσαν παιδιά στο Σαράγεβο. Ποτέ ως τώρα δεν είχα δει,
όμως, στρατιώτες να παρασύρουν παιδιά σαν τα ποντίκια σε μια παγίδα και να τα
σκοτώνουν για σπορ». (Από κείμενο ενός δημοσιογράφου των «Νιου Γιορκ Τάιμς»,
του Κρις Χέτζις, που επισκέφθηκε τη Γάζα για λογαριασμό του «Harper’s
Magazine»).

Μια ανάλυση. Η ισραηλινή κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η επιχείρηση των
τελευταίων ημερών στη Δυτική Όχθη έχει στόχο την απομόνωση του Αραφάτ και την
εξουδετέρωση της παλαιστινιακής «υποδομής του τρόμου». Όμως ένα κράτος δεν
πηγαίνει σε πόλεμο και δεν επιστρατεύει 20.000 εφέδρους για να απομονώσει έναν
άνθρωπο. Όσο για την «υποδομή του τρόμου», ένας ευρύς ορισμός της θα μπορούσε
να περιλάβει ολόκληρο τον παλαιστινιακό πληθυσμό της Δυτικής Όχθης και της
Λωρίδας της Γάζας. Αυτός ο πληθυσμός, εν τέλει, παρέχει ηθική και υλική αρωγή
στους τρομοκράτες, και στο όνομα αυτού του πληθυσμού οι τρομοκράτες
πραγματοποιούν τις επιθέσεις τους. Το Ισραήλ στερείται των μέσων να συντρίψει
αυτή την υποδομή. (Από άρθρο του Ούζι Μπένζιμαν στο χθεσινό φύλλο της
«Χααρέτζ»).

Μια πληροφορία. Σύμφωνα με έγκυρες στρατιωτικές πηγές, γίνονται
προετοιμασίες για τη διεύρυνση των ισραηλινών επιχειρήσεων τις επόμενες
ημέρες. Αναμένεται να καταληφθούν και άλλες πόλεις στη Δυτική Όχθη, ίσως
μάλιστα και στη Λωρίδα της Γάζας. (Από τη χθεσινή «Χααρέτζ).»

Ένα σχέδιο. Λύση στην παρούσα κρίση υπάρχει, και το κλειδί της είναι η
ανταλλαγή εδαφών: το Ισραήλ θα προσαρτήσει ένα κομμάτι γης στη Δυτική Όχθη
(ενσωματώνοντας μεγάλο αριθμό των εποίκων του) και σε αντάλλαγμα θα δώσει στην
Παλαιστίνη ισοδύναμο κομμάτι ισραηλινού εδάφους (όπου θα εγκατασταθούν όσοι
από τους πρόσφυγες επιθυμούν να επιστρέψουν). Το σχέδιο αυτό, όμως, πρέπει να
παρουσιαστεί στα δύο στρατόπεδα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη ως
μια μη διαπραγματεύσιμη τελική συμφωνία. (Από άρθρο του καθηγητή Χουσεΐν Αγά
και του αναλυτή Ρόμπερτ Μάλεϋ στην «Γκάρντιαν»).

Ένας δρόμος. «Η ελπίδα είναι μια ανίατη ασθένεια των Παλαιστινίων.
Ελπίδα για μια φυσιολογική ζωή, όπου δεν θα είμαστε ούτε ήρωες ούτε θύματα. Ο
πιο σύντομος δρόμος για να αποφευχθούν καινούργιες καταστροφές είναι να
απελευθερωθούν οι Παλαιστίνιοι από την κατοχή και να απελευθερωθεί η ισραηλινή
κοινωνία από την ψευδαίσθηση ότι ελέγχει έναν άλλο λαό». (Δηλώσεις του
Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς, που ζει και εργάζεται στη Ραμάλα).