ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Κινήσεις χωρίς λόγια

Η απειλή απεργίας στον δήμο πλανάται ξανά πάνω από την Αθήνα, υπάρχει όμως μια
γωνιά που δεν φοβάται τη βρωμιά. Κάτι έχει συμβεί στο Πεδίον του Άρεως τους
τελευταίους μήνες, που δεν έχει να κάνει με το περίπλοκο νομικό καθεστώς του.
Που ανήκει στο ΥΠΕΧΩΔΕ και μεταβιβάστηκε στη Νομαρχία Αττικής, αλλά το
διεκδικούσε ο δήμος. Όταν περνάς πρωί, μπορεί να ξεχαστείς για λίγο, να
νομίζεις ότι είσαι σε οργανωμένη πόλη, που δεν κινδυνεύει η αξιοπρέπειά της.
Μια γυναίκα, μ’ ένα τεράστιο σακί για σκουπίδια στο ένα χέρι κι ένα κοντάρι με
καρφί στην άκρη, στο άλλο, πηγαινοέρχεται φουριόζα.

Δουλεύει συνεχώς το κοντάρι, σκουπίδια και σκουπιδάκια πάσης φύσεως
εξαφανίζονται στον σάκο. Συνέχεια, κάθε μέρα, κάθε ώρα, με την ίδια ταχύτητα.
Οι συνταξιούχοι που μαζεύονται με κάθε καιρό για τάβλι, οι αστυνομικοί που
πίνουν φραπέδες όρθιοι στα περίπτερα, την κοιτάζουν αφηρημένοι, σαν άγγελο εξ
ουρανού που ήρθε να τους συμμαζέψει έτσι όπως αξίζουν, επιτέλους. Έχει κάτι το
εξωπραγματικό, με το λιναρένιο της μαλλί μαζεμένο κάτω από ένα χακί καπελάκι,
το στητό της παράστημα και το σταθερό, ταχύ βάδισμα, το ακούραστο έργο της
καθαριότητας στην καημένη αυτή πόλη, που δεν την αγαπούν ούτε οι νοικοκυρές
της.

Σταθερή σαν λοχίας και ταυτόχρονα εύθραστη σαν όραμα, φοβάσαι μήπως
εξαφανιστεί, μήπως καταλάβει ότι εδώ δεν δουλεύουν έτσι και σταματήσει.
Βγαίνεις στο άγαλμα της Αθηνάς, και την φαντάζεσαι ως προστάτιδα – μαζώχτρα κι
αυτή, με το εργατικό παντελόνι και το κοντάρι, σαν Αϊ Γιώργη, να σκοτώνει το
ύπουλο σύγχρονο θεριό της βρώμας, ακούραστη, στητή, αμίλητη και
αποτελεσματική, χωρίς μεγάλα λόγια, μόνο μικρές κινήσεις.