ΜΑΤΙΕΣ Σκουπίδια….

Θέλω ν’ αγιάσω, αλλά δεν μ’ αφήνουν: έλεγα να μην ανακατευτώ σε αυτή την άθλια
ιστορία του Μπιγκ Μπράδερ και του Μπαρ, που απασχολεί, συνεχώς, όλο και
περισσότερους Έλληνες. Γι’ αυτό δεν έγραψα λέξη και απέφυγα επίσης να απαντήσω
στις ερωτήσεις που μου υποβάλλονταν, κάθε μέρα, από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις.
Υπάρχουν, όμως και οι αναγνώστες της στήλης. Που μου τηλεφωνούν και μου
στέλνουν επιστολές γι’ αυτό το ζήτημα. Το ξεκόβω: δεν πρόκειται να ασχοληθώ με
την υπόθεση. Είναι μια ντροπή κατά τη γνώμη μου. Πέρα για πέρα.

Άλλο ζήτημα σκέφτομαι: πώς είναι δυνατόν, ένας ολόκληρος λαός, που ασφαλώς
έχει προβλήματα, που ασφαλώς βλέπει το αύριο με περίσκεψη, κ.λπ. να
κουβεντιάζει με τις ώρες, να επιχειρηματολογεί και να τσακώνεται, για δύο
οφθαλμοπορνικές ή ό,τι άλλο, εκπομπές της εμπορικής τηλεόρασης;

Τίποτα δεν έχουμε να κάνουμε σε αυτόν τον τόπο; Όλοι αραχτοί και λάιτ είμαστε;
Το μόνο πράγμα που μας ενδιαφέρει είναι «η ζωή των παιδιών μέσα στο σπίτι» και
οι κόντρες ή τα φλερτ των θαμώνων του μπαρ; Δεν ντρεπόμαστε λιγάκι; Δεν
ντρεπόμαστε, που παρακολουθούμε αυτά τα θεάματα, τα περνάμε στις συζητήσεις
μας και ψηφίζουμε, μάλιστα, πληρώνοντας κι αποπάνω, για το ποιοι θα
φύγουν από τα παιχνίδια και ποιοι θα μείνουν σε αυτά;

Κι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι απαρτίζουν το Εθνικό Συμβούλιο
Ραδιοτηλεόρασης, πώς αισθάνονται που τους έχουν αναθέσει να αναδεύουν τα
σκουπίδια και να εισπνέουν τις αναθυμιάσεις τους; Πώς αντέχουν; Δεν έχουν
συνεχείς τάσεις για εμετό; Απορώ με τις αντοχές τους.

Ο καλός συνάδελφος και αγαπητός φίλος Κώστας Ρεσβάνης, καταπιάστηκε με το
θέμα. Και υποστήριξε ότι «κανένας πολιτισμός και καμία κοινωνία δεν
κινδύνευσαν από τηλεοπτικά ή άλλου είδους σόου». Συμφωνώ απολύτως.
Διαφωνώ όμως…. πασοκικά, κάθετα, με αυτά που λέει αμέσως παρακάτω: «Πολύ
πριν υπάρξει η τηλεόραση, η συντριπτική πλειονότητα διάβαζε “Ρομάντσο”,
“Θησαυρό” και οι νέοι “Μάσκα” και “Χτυποκάρδι”. Μια μειοψηφία αγόραζε την
“Επιθεώρηση Τέχνης” και τις “Εποχές”. Μήπως καταστράφηκε ο κόσμος;».

Το «Ρομάντσο» και ο «Θησαυρός», η «Μάσκα» και το «Χτυποκάρδι», δεν ήταν Μπιγκ
Μπράδερ. Ήταν λαϊκά περιοδικά που δεν προπαγάνδιζαν τον χαβαλέ και το αραλίκι.
Σε αυτά τα περιοδικά, εργαζόντουσαν μερικοί από τους καλύτερους Έλληνες
δημοσιογράφους και γελοιογράφους (Παλαιολόγος, Ψαθάς, Γάλλιας, Θίσβιος,
Χαιρόπουλος, Γιαννουκάκης, Παπαδούκας, Μαγγανάρης, Μπακόπουλος, Χριστοδούλου
κ.ά. Και σε ανάλογα περιοδικά του περασμένου αιώνα («Σκριπ», «Ημερολόγιο» και
«Ρωμιός») δούλευαν Δροσίνης, Καμπούρογλου, Κόκκος, Λασκαράτος, Μωραϊτίνης,
Παλαμάς, Σουρής, Ταγκόπουλος, Νιρβάνας, Πωπ, Καρκαβίτσας, Ξενόπουλος, Πολέμης,
Ροΐδης, Γαλάνης, Ροϊλός, Άννινος, Μαλακάσης, Παπαντωνίου, Πορφύρας!