ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πόσων ετών;

«Πόσων ετών είστε;» τη ρωτάνε στο τηλέφωνο, που παίρνει για τη δουλειά. Λέει
«τριάντα εννιά», κρύβοντας λίγα χρόνια. Οι περισσότεροι το κλείνουν χωρίς
απάντηση, οι πιο ευγενικοί λένε, «α, δεν μας κάνετε, λυπάμαι». Ένας χρόνος
πέρασε έτσι, με σεμινάρια του ΟΑΕΔ για νέες τεχνολογίες, αλλά που δεν έχουν
αποτέλεσμα αν δεν συνοδεύονται από νέο πιστοποιητικό γεννήσεως που θα σε
δείχνει νεώτερη. Έμαθε, και τι δεν έμαθε, πήρε διπλώματα και βεβαι-ώσεις, αλλά
δεν έμαθε το βασικό. Να κρύβει ακριβώς όσα χρόνια χρειάζονται. Να μπορέσει να
γίνει τουλάχιστον δεκτή σε μία συνέντευξη εργασίας. Να τη δουν, να εκτιμήσουν
την παρουσία, την πείρα, τα ταλέντα της που λάμπουν στο πρόσωπό της. Τη
σταματάνε στο νούμερο. Πόσων ετών; Μα, κύριοι που ψάχνετε υπαλλήλους, πρέπει
να δουλεύουμε περισσότερο. Πέρασε ο καιρός των εθελουσίων εξόδων, των πρόωρων
συνταξιοδοτήσεων για να παταχθεί η ανεργία. Αφού παντού τώρα το ζήτημα είναι
να μένουν οι ασφαλισμένοι πιο πολλά χρόνια στη δουλειά. Δεν είναι τίποτα τα
σαράντα, μόλις αρχίζει η καριέρα. Σε όλη την Ευρώπη τα Ταμεία στενάζουν.
Παντού συζητούν για το Ασφαλιστικό. Ζούμε πιο πολλά χρόνια, είναι μοιραίο,
αναπόφευκτο και αυτό δεν διορθώνεται ούτε με πολλές γεννήσεις (θα χρειαζόταν
επτά παιδιά η κάθε οικογένεια…) ούτε με μεγαλύτερες εισφορές ούτε καν με
εκατομμύρια μετανάστες. Τη θέλουμε αυτή τη ζωή, το μεγάλο προσδόκιμο, έτσι δεν
είναι; Πώς να τα πεις αυτά στον εργοδότη που σε αποκλείει λόγω ηλικίας, λες
και χρειάζονται προσόντα μπαλαρίνας ή πρωταθλήτριας κολύμβησης για να κάνεις
δουλειές γραφείου; Πώς να το θέσεις σε επίπεδο πανευρωπαϊκό, ιστορικό, μαζικό
και κοινωνικό αυτό που θεωρείται προσωπικό πρόβλημά σου;