ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ Δεν βλέπω την Ντόρα σαν αντίπαλο

«Γιατί να μιλήσουμε κλεισμένοι σ’ ένα γραφείο;», με ρώτησε ο Χρήστος
Παπουτσής, προτείνοντάς μου να κάνουμε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας. «Όσο
περπατάς αυτή την πόλη, όλο και βλέπεις νέες γωνιές, όλο και ακούς, από τον
κόσμο που σε σταματά στον δρόμο, κάποια καινούργια ιδέα», σημειώνει

Δίνοντας μάλιστα το στίγμα της προεκλογικής του τακτικής, ο Χρήστος Παπουτσής
τονίζει: «Έχω μάθει να σέβομαι φίλους και αντιπάλους. Ειδικότερα για την
Αθήνα, θα ‘λεγα ότι τους χρειάζεται όλους. Είναι τόσο μεγάλη, που δεν μας
περισσεύει κανείς».

Ο 49χρονος πολιτικός, που είχε την τύχη να είναι πρόεδρος της ΕΦΕΕ, όταν ακόμα
υπήρχε φοιτητικό κίνημα, για πολλά χρόνια ευρωβουλευτής και αργότερα επίτροπος
της Ε.Ε., την εποχή κρίσιμων αποφάσεων για την Ευρώπη, βουλευτής σήμερα του
κυβερνώντος κόμματος, δείχνει ιδιαίτερα ευδιάθετος. Ήρεμος από τη φύση του,
δεν σηκώνει τον τόνο της φωνής του, ακόμα και όταν του θέτω το ερώτημα που
διατυπώνουν οι… άσπονδοι φίλοι του: «Λένε πως η υποψήφια της Ν.Δ., κ. Ντόρα
Μπακογιάννη, θα κάνει περίπατο στις εκλογές. Αυτό δεν σας φοβίζει;».

Η απάντησή του, χωρίς να την σκεφθεί, βγαίνει σχεδόν αυθόρμητα: «Γιατί
βιάζεσθε; Έχουμε μακρύ δρόμο μέχρι τις εκλογές. Θα ‘λεγα, όμως, ότι είμαι
τυχερός, εάν θα είναι συνυποψήφια η κ. Μπακογιάννη. Γιατί; Έχουμε πολλά
ζητήματα να συζητήσουμε για την Αθήνα. Δεν την βλέπω σαν αντίπαλο. Άλλωστε, η
Αθήνα δεν έχει σε τίποτα να κερδίσει από διαμάχες και κοκορομαχίες…».

«Ξέρετε», συνεχίζει, «ότι έχουμε μπροστά μας μία Ολυμπιάδα. Πρέπει πολλά να
γίνουν. Και χρειαζόμαστε όλοι. Και εννοώ και τους άλλους άξιους συνυποψηφίους
μου, τον Σπύρο Χαλβατζή του ΚΚΕ, τον Φώτη Κουβέλη του ΣΥΝ, τον Γιάννη Δημαρά
του ΔΗΚΚΙ, όπως επίσης και όσους διετέλεσαν δήμαρχοι, τον Δημήτρη Μπέη, τον
Μιλτιάδη Έβερτ και τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Να σας πω κάτι που πάντοτε
πίστευα. Κανείς, μα κανείς δεν μπορεί από μόνος του να κατέχει την αλήθεια,
και αυτό αφορά και σε πρόσωπα και σε κόμματα».

Διαλλακτικός και διαλεκτικός, πιστεύει ότι μπορεί να συγκεντρώσει γύρω του
ευρύτερες δυνάμεις από την λεγόμενη Κεντροαριστερά. Άλλωστε, ένα από τα
στοιχεία για τα οποία και ο ίδιος είναι υπερήφανος, είναι αυτό που πέτυχε πριν
από 14 χρόνια στο μακρινό Σαντιάγο της Χιλής…

Τότε, το 1988, ως ευρωβουλευτής και εκπρόσωπος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς – με
την καθοριστική βοήθεια ενός δυναμικού στελέχους του ΠΑΣΟΚ και συνεργάτιδός
του, της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου – ταξίδεψε στη Νότιο Αμερική. Συνάντησε
εκπροσώπους του διασπασμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος αλλά και του
Κομμουνιστικού Κόμματος της Χιλής και… πέτυχε να τους ενώσει ώστε να
«κατέβουν» μαζί στο Σαντιάγο, απέναντι στους χριστιανοδημοκράτες.

Έτσι, με τη συνεργασία Κέντρου και Αριστεράς και αφού το όλο εγχείρημα πέρασε
από πολλές δυσκολίες και ατραπούς εξελέγη δήμαρχος, αμέσως μετά τη δικτατορία,
ο σοσιαλιστής Ρικάρδο Λάγκος, μετέπειτα πρόεδρος της Χιλής.

Μεγαλωμένος στο Πεδίον του Άρεως και στα Εξάρχεια, ο Χρήστος Παπουτσής
επιδιώκει να είναι οικουμενικός, αν και γνωρίζει ότι «η ενότητα δεν μπορεί να
είναι ψευδεπίγραφη». Αυτό το νόημα, άλλωστε, είχε και η παρέμβασή του στο ματς
Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού.

Στην ερώτηση αν θα έπρεπε, αν και υποψήφιος δήμαρχος της Αθήνας, να πάρει θέση
κατά του διαιτητή, άρα υπέρ μίας ομάδας, του Παναθηναϊκού, σχολιάζει: «Οι δύο
ομάδες έχουν προσφέρει πολλά στον τόπο μας και στον αθλητισμό. Όταν μάλιστα
παίζουν και στην Ευρώπη δεν αρκεί που είναι καλές. Πρέπει και εμείς, όλοι μας,
να ενδιαφερόμαστε να υπάρχει ένα καλό περιβάλλον. Αυτό προϋποθέτει σωστή
διαιτησία, που δυστυχώς δεν υπήρξε στην περίπτωση του αγώνα Παναθηναϊκού –
Ολυμπιακού…».

«Από την άλλη», τονίζει, «δεν μπορεί ένας πρόεδρος ΠΑΕ να τάσσεται υπέρ ενός
πολιτικού αρχηγού (του κ. Καραμανλή) και εναντίον ενός άλλου (του κ. Σημίτη).
Νομίζω ότι για το καλό του αθλητισμού πρέπει κανείς να επισημάνει και τα δύο,
αν θέλει να είναι δίκαιος, αν πονάει τον τόπο και τον αθλητισμό, αν επιδιώκει
στην αναβάθμιση και των δύο ομάδων».

Ο Χρήστος Παπουτσής ψάχνει αυτές τις ημέρες για το σήμα του συνδυασμού του
Όμορφη Πόλη. «Θα είναι κάτι με χρώματα, με πολλά χρώματα», λέει και καμαρώνει
για τον τίτλο του συνδυασμού, για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί είναι εμπνευσμένος
από έναν καταπληκτικό κύκλο τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη. Και, δεύτερον,
γιατί «εκφράζει αυτό που όλοι θέλουμε να πετύχουμε, δηλαδή μια όμορφη,
ανθρώπινη πόλη».

«Πώς μπορεί να γίνει πραγματικότητα το όνειρο;». Ο κ. Παπουτσής πιστεύει ότι
«χρειάζεται μια μεγάλη αγκαλιά προς όλους». Και διευκρινίζει: «Το ψηφοδέλτιό
μας ασφαλώς θα περιλαμβάνει στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Αλλά και στελέχη από άλλους
χώρους. Είμαστε ανοιχτοί σε συνεργασίες. Θα ‘λεγα ότι θα ‘ταν μεγάλο λάθος να
αποκλείσουμε τον οποιοδήποτε θέλει να προσφέρει για την Αθήνα της ομορφιάς,
της αισθητικής και της μεγάλης προστασίας του περιβάλλοντός της».

Ο μακρύς δρόμος για τις εκλογές

Όταν ο κ. Παπουτσής ξεκίνησε έναν κύκλο επαφών με τους αρχηγούς των κομμάτων,
ορισμένοι τον ειρωνεύτηκαν και κάποιοι αναρωτήθηκαν τι θέλει και τους
συναντάει…

«Πρώτα απ’ όλα οι επαφές αυτές», παρατηρεί, «θα έχουν συνέχεια. Και δεύτερον
και ουσιαστικότερο: Οι αρχηγοί με την πείρα τους και τις γνώσεις τους έχουν
ένα σημαντικό λόγο – όταν δεν το βλέπουν στενά κομματικά – για τα προβλήματα
της Αθήνας. Έπειτα, έχει νόημα η συζήτηση μαζί τους για να υπάρξει ένα καλό
επίπεδο προεκλογικού αγώνα».

Ο Χρήστος Παπουτσής – ο τελευταίος πρόεδρος της ΕΦΕΕ – από τα φοιτητικά του
χρόνια αντιπαθούσε την πόλωση. Ακόμα και στον εσωκομματικό βίο, αν και βρέθηκε
πάντα στις τάξεις των «νικητών», ποτέ δεν συνέδεσε την τύχη του με διαγραφές ή
κομματικές διώξεις.

Γεννημένος στη Λάρισα, εξάδελφος του Αντώνη Σκυλλάκου του ΚΚΕ, έμαθε από πολύ
μικρός ότι «πολλοί και από πολλούς χώρους μπορούν να προσφέρουν για να γίνει ο
τόπος καλύτερος».

Όταν έγιναν οι πανελλαδικές πανεπιστημιακές καταλήψεις «τα βρήκε» σχεδόν με
όλες τις παρατάξεις και πέτυχε – σε συνεργασία με τους άλλους – να καταργηθεί
στην πράξη ο νόμος «815».

Αναπληρωτής γραμματέας της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ (’77 – ’81), γραμματέας – αργότερα –
της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων του κόμματός του, ανέλαβε από τον Ανδρέα
Παπανδρέου να φέρει εις πέρας μία αποστολή που αφορούσε στις διαπραγματεύσεις
του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα και στη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Ακόμα και… άσπονδοι φίλοι τον παίνεψαν – τότε – με πάθος γιατί πέτυχε να
«ανοίξει» η Σοσιαλιστική Διεθνής, αποδεχόμενη στους κόλπους της
εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και αριστερά κόμματα του λεγόμενου Τρίτου
Κόσμου.

Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Όσο για τις εκλογές του Οκτωβρίου, ο δρόμος
είναι μακρύς… Ο ίδιος το γνωρίζει καλά. Περισσότερο όμως απασχολεί τις δύο
γυναίκες του, τη σύζυγό του Λία και την κόρη του Μελίνα-Ζωή, που τον θέλουν
αποκλειστικά… δικό τους. Αλλά τι να κάνουν, πού να πούνε το παράπονό τους
ότι είναι… πολυάσχολος; Στον δήμαρχο;