ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Γιατί μαμά…

Γιατί μαμά…

Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή, έκλεινες έντρομη τα παράθυρα την ώρα των
οικογενειακών μικροκαβγάδων. Μη μας ακούσει η γειτονιά, έλεγες.

«Από το σχολείο κατ’ ευθείαν στο σπίτι», τόνιζες μία μία τις συλλαβές.
Περίμενες στην εξώπορτα ανυπόμονα με τα μάτια κολλημένα στους λεπτοδείκτες.
«Μη σε βλέπει η γειτονιά να γυρνάς», αγωνιούσες.

«Μόνο σε μένα θα λες στα μυστικά σου», προσπαθούσες να με πείσεις. «Δεν θα
ξέρει η γειτονιά τι κάνεις και τι δεν κάνεις», με προφύλασσες.

«Αγόρι στο σπίτι μας και μάλιστα όταν λείπει ο μπαμπάς σου», σχεδόν
αλληθώριζες από αγανάκτηση. «Τι θα πει η γειτονιά», κοκκίνιζες από ντροπή.

Όμως τα πράγματα άλλαξαν, μαμά. Εγώ δεν φοβάμαι πια τη γειτονιά.

Αλήθεια, πώς ένιωσες όταν με είδες να πετάω τον στηθόδεσμο μπροστά στην
κάμερα; Τότε που κλείστηκα για τρεις μήνες σ’ εκείνο το σπίτι. Πώς σου
συμπεριφέρθηκαν την άλλη μέρα στο σούπερ μάρκετ; Θα με αναγνώρισαν δεν
μπορεί…

Την άλλη φορά πάλι… Δεν ήταν υπέροχο να βλέπει όλη η Ελλάδα
τι-μπορώ-να-καταφέρω με τον πιο ωραίο, τον πιο μάγκα εκείνου του σπιτιού;

Θα ήσουν περήφανη για μένα. Πήρες γύρα τα κανάλια και διαφήμιζες τα προσόντα
μου. Υποστήριζες με σθένος τις επιλογές μου. Κατήγγειλες τις αδικίες εις βάρος
μου.

Η μάνα, το χρυσό πάπλωμα που τα σκεπάζει όλα… Έτσι μου έλεγες, κάποτε

Προχθές το βράδυ, όμως, την ώρα του ριπλέι σε είδα να σκύβεις θλιμμένη το
κεφάλι.

Δάκρυ ήταν εκείνο. Μη μου κρύβεσαι.

Αλήθεια, γιατί μαμά…