Πρόσωπα «Το Πιο Γλυκό Όνειρο»

Ντόρις Λέσινγκ. «Εκπλήσσομαι διαρκώς – με τα πάντα»

Η Ντόρις Λέσινγκ δεν θα προσθέσει τρίτο τόμο στην αυτοβιογραφία της. «Βλέπετε,
δεν μπορώ να τον γράψω», εξηγεί. «Θα έπρεπε να γράψω για ανθρώπους που είναι
στενοί φίλοι μου και ήταν στο σπίτι μου στην εφηβεία τους και θα ήταν τρομερό
να το έκανα». Αντί για αυτοβιογραφία, έγραψε λοιπόν ένα μυθιστόρημα, «Το Πιο
Γλυκό Όνειρο», για την ιστορία της Φράνσις, πρώην συζύγου ενός αδιόρθωτου
Βρετανού κομμουνιστή, η οποία μένει σ’ ένα τεράστιο σπίτι γεμάτο εφήβους που
προσπαθούν να βρουν τον δρόμο τους. Υπάρχουν σαφώς παραλληλισμοί με τη ζωή της
συγγραφέως: το πιο γλυκό όνειρο του τίτλου αναφέρεται στον κομμουνισμό, το
δονκιχωτικό ιδεώδες της Λέσινγκ και του κύκλου της στο Λονδίνο της δεκαετίας
του 1960.

«Κρίνοντας εκ των υστέρων, ήταν εντυπωσιακό», λέει στους «Νιού Γιόρκ Τάιμς» η
Βρετανίδα συγγραφέας. «Δεν ήμασταν εντελώς αλλοπαρμένοι, ωστόσο λέγαμε, “ε,
καλά, σε 15 χρόνια θα είμαστε στην εξουσία”, “φυσικά και δεν θα υπάρχουν
φυλετικές προκαταλήψεις”, “θα είμαστε όλοι ελεύθεροι, το κράτος θα έχει
σβήσει”. Και τις πιστεύαμε όλες αυτές τις ανοησίες (…) Ο κόσμος ωραιοποιεί
τρομερά τη δεκαετία του ’60. Μου λένε, “είσαι μια γριά γκρινιάρα. Εγώ πέρασα
τα καλύτερα χρόνια μου στα σίξτις”. Για κάποιους αυτό είναι αλήθεια. Αλλά
υπάρχουν και πολλά θύματα, άνθρωποι που δεν κατάφεραν ποτέ να τα βρουν
πραγματικά με τη ζωή, που όλοι θέλουν να τους ξεχνούν».

Ογδόντα δύο χρόνων σήμερα, η Λέσινγκ συζητάει πολιτικά όσο και πριν από 40
χρόνια, όταν εξέδιδε «Το Χρυσό Σημειωματάριο» που την καθιέρωσε ως μία από
τους σημαντικότερους λογοτέχνες της γενιάς της. Εξακολουθεί να εκδίδει ένα
καινούργιο βιβλίο κάθε ένα-δύο χρόνια και χρησιμοποιεί το γράψιμο για να
εξετάζει τα μεγάλα κοινωνικά, πολιτικά και πνευματικά ζητήματα. Το συγγραφικό
έργο της περιλαμβάνει περισσότερα από 30 βιβλία, μυθιστορήματα και μη, και δύο
τόμους αυτοβιογραφίας. Ο πρώτος, «Κάτω από το πετσί μου», αφηγείται τη γέννησή
της στην Περσία, την παιδική ηλικία της στη Νότια Ροδεσία και φτάνει έως το
1949, όταν άφησε πίσω της τα δύο μεγαλύτερα από τα τρία παιδιά της και
δραπέτευσε από τους καταναγκασμούς ενός κακού γάμου και μιας αποχαυνωτικής
ζωής στην Αφρική για να πάει στο Λονδίνο, χωρίς χρήματα και με τον πόθο να
βρει τον εαυτό της. Ο δεύτερος τόμος, «Περπατώντας στη Σκιά», περιγράφει τα
πρώτα χρόνια της ως συγγραφέως, έως την έκδοση του «Χρυσού Σημειωματαρίου», το
1962. Παρόλα όσα έχει περάσει, η Λέσινγκ παραμένει αισιόδοξη: «Δεν με νοιάζει
που γερνάω», τονίζει. «Ήμουν πάντα τόσο απασχολημένη ώστε δεν είχα τον χρόνο
να προσέξω πόσο εκπληκτική είναι η ζωή. Εκπλήσσομαι διαρκώς – με τα πάντα».