ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Τελικά μου αρέσουν τα reality…

Εμένα τα reality μού αρέσουν πολύ. Από τότε που άρχισαν να κατακτούν τη μικρή
οθόνη, εγώ ξανασυναντήθηκα με τη μεγάλη. Η δικαιολογία «άσε απόψε, θα
χαζέψουμε στην τηλεόραση, να περάσουμε ήσυχα», επειδή πήρε τη μορφή της
απειλής, δεν ακούγεται στο σπίτι μου. Και τα βράδια όμως, που μένουμε μέσα,
έχουμε περάσει νωρίτερα από το βιντεάδικο της γειτονιάς και διαλέγουμε τι θα
δούμε. Άρχισα να προπονούμαι στο τάβλι και ξαναβρήκα τη χαρά του γεμάτου
ποτηριού και της μουσικής από την άνεση του καναπέ.

Η στοίβα των βιβλίων που ορθωνόταν στο κομοδίνο πλάι μου άρχισε να μειώνεται,
αφού, έχοντας αποκαλύψει τη μαγεία τους, παίρνουν τη θέση τους στη βιβλιοθήκη.
Μου αρέσουν τα reality. Χάρη σ’ αυτά άρχισα να ανακατεύω χρώματα στις
μουντζουρογραφίες του μικρού μου γιου και να θαυμάζω πραγματικά τα «βιβλία»
που φτιάχνει ο μεγάλος. Χάρη στα reality συνειδητοποίησα πόσο χρόνο πραγματικά
έχανα με την ψευδαίσθηση έως τώρα πως κάτι κέρδιζα βλέποντας τηλεόραση,
χαζεύοντας, δηλαδή, μπροστά της. Χρειάστηκε να έρθουν αυτά για να μπω στη
διαδικασία να επιλέγω και για μένα και για τα παιδιά, κυρίως, τι θα βλέπουμε
και όχι μηχανικά να πατάω το κουμπί. Τα reality εν τέλει μού αρέσουν πολύ,
γιατί απλά δεν τα βλέπω. Ενημερωμένη, ωστόσο, για τους πρωταγωνιστές τους
είμαι, αφού ούτως ή άλλως οι φωτογραφίες τους είναι παντού και τα τεκταινόμενα
φιλοξενούνται επίσης παντού με κάθε λεπτομέρεια. Αλλά, τουλάχιστον, δεν
αποτελούν «ήρωες της δικής μου καθημερινότητάς», δεν έχουν και δεν θα
αποκτήσουν κομμάτι του δικού μου χρόνου.