ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Χαρταετοί εν ανεπαρκεία

Έχω ένα χαρταετό υπέροχο, από γλασέ χρωματιστά χαρτιά, κολλημένο σωστά, με
πλούσια κρόσσια, τρία χρόνια ολοκαίνουργιο. Τρεις Καθαρές Δευτέρες πέρασαν και
δεν τον πετάξαμε. Μας φάνηκε άσχημος ο καιρός. Βγήκαμε και χαζέψαμε τους
άλλους, τους πιο γενναίους, αλλά φέτος λιγόστεψαν κι αυτοί. Μεγάλη έλλειψη
χαρταετών παρουσιάστηκε στον ορίζοντα. Δύσκολη δουλειά, θέλει πείρα και
ταλέντο. Και είναι κρίμα που μόνο μια μέρα τον χρόνο συνηθί-ζουμε να τους
πετάμε, ενώ στην Κίνα ας πούμε το έχουν ως σπορ και χόμπι, όπως την ιστιοπλοΐα
ή το ποδόσφαιρο. Δεν θα ήταν ωραία να καθιερωθεί το πέταγμα χαρταετού ως
ολυμπιακό άθλημα; Εντελώς αλλιώτικο από όσα υπάρχουν μέχρι σήμερα, θα
περιλάμβανε την προέκταση των δυνατοτήτων του ανθρωπίνου σώματος στον ουρανό,
με απλά, ελαφρά, οικολογικά μέσα. Τεχνική, κατασκευή, φαντασία, κίνηση και
εκμετάλλευση του ανέμου θα βραβεύονταν εξίσου. Και θα βλέπαμε χαρταετούς
συχνότερα και στην Ελλάδα, αφού όλα τα ολυμπιακά αθλήματα αποκτούν αυτομάτως
γοητεία. Θα βλέπαμε ίσως και τίποτα άχτιστα οικόπεδα να καθιερώνονται ως χώροι
πετάγματος αετών, για να προπονούνται τα ταλέντα, να αναπτύσσονται και να μην
πηγαίνουν χαμένα. Με τους τόσο φημισμένους ελληνικούς ανέμους θα γινόμασταν
παγκόσμιοι πρωταθλητές αμέσως, αυθόρμητα, όπως κάποτε με την ελληνορωμαϊκή
πάλη. Ο ουρανός θα γέμιζε σε μόνιμη βάση με χαρταετούς και θα μπορούσαν οι
ερασιτέχνες να ονειρεύονται και οι ατζαμήδες και γενικώς αεροβατούντες να
σηκώνουν το κεφάλι ψηλά και κανείς να μην μπορεί να τους κατηγορήσει για
τίποτα. Να προλάβουμε την Κίνα, που σίγουρα θα το προτείνει για τους
Ολυμπιακούς στο Πεκίνο το 2008. Προσφέρω την ιδέα σε κάθε αρμόδιο και κυρίως
σε κάθε αναρμόδιο.