Δρόμοι

Μια ανησυχία…

… παρατηρείται τον τελευταίο καιρό για ορισμένες εκπομπές της τηλεόρασης
(στη Βρετανία ήδη χάνει το κοινό της από το ραδιόφωνο). «Χρυσή μου, είναι σαν
οποιαδήποτε άλλη δουλειά που πρέπει να βγάλεις τα ρούχα σου ή να ξεγυμνώσεις
την ψυχή σου». Κάπως έτσι φανταζόμαστε το επιχείρημα του παραγωγού που πείθει
κάποιον να μπει στο «σπίτι». Και προσεχώς τι, όταν πια οι θεατές θα έχουν
βαρεθεί; Το σπίτι του μεγάλου στραγγαλιστή;

Ο Αίσωπος…

… είναι κατάλληλος και σε αυτή την περίσταση. Η πρώτη συλλογή των μύθων του
εμφανίζεται γύρω στον τρίτο αιώνα και από τότε δεν έλειψαν ποτέ από κοντά μας.
Μιλάνε συνήθως για ζώα που παριστάνουν τους ανθρώπους. Πότε το ίδιο ανόητα με
αυτούς ψοφάνε για λίγη εξουσία και πότε το ίδιο πανούργα πασχίζουν να
ξεγελάσουν τους ισχυρούς για να τους κλέψουν λίγη επιτυχία. Αλλάζει ποτέ ο
άνθρωπος; Αυτό άλλωστε μας λένε τα ζώα του Αισώπου, που είναι σε θέση να μας
ξέρουν καλύτερα: η φύση του ανθρώπου μένει πάντα ίδια.

Ο μύθος…

… με το κοράκι και τα περιστέρια. Είδε το κοράκι πως τα περιστέρια στη
διπλανή φωλιά ήταν καλοθρεμμένα, έβαψε μια και δυο τα φτερά του στα άσπρα και
πήγε κοντά τους, φροντίζοντας να μη βγάλει άχνα. Στην αρχή, τα περιστέρια
ξεγελάστηκαν, μα μια μέρα το κοράκι ξέχασε πως ήταν τέτοιο που ήταν και έκραξε
σαν κοράκι. Τα περιστέρια το έστρωσαν στο κυνήγι. Το κοράκι ξαναγύρισε
τρομαγμένο στα κοράκια, μα εκείνα τον πήραν για περιστέρι και τον κυνήγησαν
και αυτά. Ηθικό δίδαγμα: μην παριστάνεις ποτέ πως είσαι κάτι άλλο από αυτό που
είσαι πραγματικά. Να πούμε και το άλλο, με τον γάιδαρο και την αλεπού. Έγιναν
λοιπόν φίλοι και εκεί που βγήκαν για κυνήγι (τύφλα σου, γαϊδαράκο) έπεσαν πάνω
σε ένα λιοντάρι. Είδε η αλεπού τα σκούρα και λέει στο λιοντάρι πως θα του
δώσει τον γάιδαρο να τον φάει, αν την αφήσει να φύγει. Το λιοντάρι συμφώνησε
και η αλεπού (τύφλα σου, αλεπουδίστα) έσπρωξε τον γάιδαρο μέσα σε έναν λάκκο.
Το λιοντάρι, που είδε πως έτσι και αλλιώς είχε τον γάιδαρο στο χέρι, δίνει μια
και ρίχνει και την αλεπού μέσα στον λάκκο. Ηθικό δίδαγμα: μη σκάβεις τον λάκκο
του άλλου, γιατί μπορεί να πέσεις και εσύ μέσα.

Τι σχέση…

… έχει αυτό με όσα λέμε; θα μου πείτε. Ε, τότε ακούστε και αυτό για τη
χελώνα που την κάλεσε ο Δίας σε δείπνο και εκείνη προτίμησε να μείνει στο
σπίτι. Τόσο πολύ θύμωσε ο θεός, που την καταδίκασε πάντα να κουβαλάει το σπίτι
της στη ράχη. Καταδικασμένοι να κουβαλάμε αιώνια το σπίτι μας στη ράχη μας,
γελάμε με όσα συμβαίνουν στο «σπίτι» του άλλου, χωρίς να βλέπουμε πόσο
«γυμνοί» είμαστε στο δικό μας.