ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μεταμόρφωση στο χωριό

Τη γνώρισα με σχολική ποδιά. Στο χωριό όπου ζούσε φορούσαν ποδιές για κάμποσο
καιρό αφότου είχαν γενικώς καταργηθεί. Σε όλα ακολουθούν με καθυστέρηση εκεί
πέρα. Είχε δυο κοτσίδες που χοροπηδούσαν καθώς έτρεχε γελαστή στο καλντερίμι.
Την επόμενη χρονιά είχε μεταμορφωθεί σε σοβαρή σύζυγο και μητέρα. Τέλειωσε το
Γυμνάσιο και στο Λύκειο δεν την έστειλαν, δεκα-πέντε χρονών παντρεύ-τηκε, και
πριν γίνει είκοσι, είχε κάνει τρία παιδιά κι είχε γίνει διπλάσια. Δεν έτρεχε
πια και δε γελούσε, ανήσυχη πάντα, φορτωμένη πρόωρα με ευθύνες, περνούσε
βιαστική κι αμίλητη, σφιγμένη σε άβολα σοβαρά ρούχα.

Την ξανάδα την Κυριακή της Αποκριάς ύστερα από χρόνια. Τα παιδιά της είχαν
μεγαλώσει κι ετοίμαζε μαζί τους ένα μεγάλο χαρτόνι, να ντύσει το αγροτικό τους
αυτοκίνητο, να το κάνει άρμα καρναβαλιού. Φορούσε μια αθλητική φόρμα και το
μεγάλο σώμα της κινούνταν με τρόπο διαφορετικό, ελεύθερο, σα να ξαναόριζε γύρω
του τον χώρο. Είχε κόψει τα μαλλιά της κι επιπλέον γελούσε. Έσκυβε κι
ορθωνόταν ξανά για να βάψει από πάνω ώς κάτω το χαρτόνι, κι ήταν σα να την
έβλεπα πάλι παιδί, με κοτσιδάκια, να τρέχει στο καλντερίμι. Τα παιδιά της
βοηθούσαν γελώντας κι αυτά, σαν φιλαράκια συνομήλικα. Όταν με είδε, έτρεξε και
μ’ αγκάλιασε με το πινέλο στο χέρι. Κάτι θα είχε συμβεί εξαιρετικό, κι είχε
ξαναβρεί τον εαυτό της. Ίσως τα παιδιά μεγάλωσαν, ή αποφάσισε να μπει στον
γυναικείο συνεταιρισμό. Ή απλώς είχε αποκτήσει πια τον έλεγχο του εαυτού της.
Απλά και θριαμβευτικά. Το μέλλον είχε έρθει εδώ και τι παράξενο, η πρώτη του
εμφάνιση γινόταν με την κοριτσίστικη μορφή του παρελθόντος.