Πώς παγίδευσα τον Κλίντον

Από τη στιγμή που εξελέγη πρόεδρος, η Δεξιά τον αντιμετώπισε ως σφετεριστή
της εξουσίας και έβαλε σκοπό να τον ανατρέψει. Ως επικεφαλής του
σκανδαλοθηρικού ρεπορτάζ στο δεξιό περιοδικό «American Spectator»,
διαδραμάτισα πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτήν την προσπάθεια. Ναι, υπήρξε
συνωμοσία εναντίον του Μπιλ Κλίντον.

Πέτρα του σκανδάλου. Η Πόλα Τζόουνς υποστήριξε ότι ο Κλίντον την είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά

«Τυφλωμένος από τη Δεξιά: Η συνείδηση ενός πρώην Συντηρητικού». Αυτός είναι ο
τίτλος του βιβλίου μου που θα κυκλοφορήσει σύντομα στις ΗΠΑ. Αυτή είναι η
σύνοψη της ιστορίας μου. Όταν η Χίλαρι Κλίντον κατήγγειλε την ύπαρξη μιας
“ευρείας συνωμοσίας της Δεξιάς” εναντίον της ιδίας και του συζύγου της, ο
αμερικανικός Τύπος την χλεύασε. Κι εν τούτοις, μόνο στο “ευρεία” είχε κάνει
λάθος.

Το φθινόπωρο του 1992, μου τηλεφώνησε στο «Spectator» ένας πλούσιος επενδυτής
από το Σικάγο, ο Πίτερ Σμιθ. Μου συστήθηκε ως ένας από τους κύριους
χρηματοδότες της Gopac, της Επιτροπής Πολιτικής Δράσης του Ρεπουμπλικανού
γερουσιαστή Νιουτ Γκίνγκριτς. Με πλήρωσε 5.000 δολάρια προκειμένου να ερευνήσω
μια φήμη που κυκλοφορούσε στο Άρκανσο, ότι ο υποψήφιος των Δημοκρατικών για
την προεδρία Μπιλ Κλίντον είχε αποκτήσει νόθο παιδί με Αφροαμερικανή
ιερόδουλο. Δέχθηκα τα χρήματα. Αλλά σύντομα συμπέρανα πως η ιστορία ήταν
κατασκευασμένη. Μέχρι τον Νοέμβριο του 1992, ο Σμιθ είχε ξοδέψει 80.000
δολάρια στην προσπάθειά του να ξεθάψει ανάλογες βρώμικες ιστορίες για τους
Κλίντον. Ένα χρόνο αργότερα, κι ενώ ο Κλίντον βρισκόταν πλέον στον Λευκό Οίκο,
μου τηλεφώνησε ξανά με μια ακόμη πιπεράτη πληροφορία: μια ομάδα εθνοφρουρών
από το Άρκανσο που εργάζονταν για τον Κλίντον όταν ήταν κυβερνήτης ήθελαν να
αποκαλύψουν παλαιότερες γυναικοδουλειές του. Επικεφαλής ήταν ο Κλιφ Τζάκσον,
δικηγόρος από το Λιτλ Ροκ και ορκισμένος εχθρός του Κλίντον. Τρεις μήνες
αργότερα, δημοσίευα τις λάγνες ιστορίες των εθνοφρουρών στο «Spectator». Ο
Μπιλ Κλίντον εμφανιζόταν ως κοινωνικά απροσάρμοστος σεξομανής, η Χίλαρι ως
βρωμόστομη αρχομανής μέγαιρα. Και μπορεί αργότερα οι καταγγέλλοντες να
αποδείχθηκαν αναξιόπιστοι, το άρθρο μου όμως είχε κάνει τη ζημιά που έπρεπε,
έστω και αθέλητα.

Αναφερόταν, μεταξύ άλλων, σε κάποια Πόλα – δεν μου είχαν πει επώνυμο – με την
οποία ο Κλίντον φερόταν να είχε κάνει (συναινετικό) σεξ σε ξενοδοχείο του Λιτλ
Ροκ. Μετά τη δημοσίευση του άρθρου, όμως, παρουσιάστηκε ξαφνικά σε ένα
συνέδριο Συντηρητικών ακτιβιστών η Πόλα Τζόουνς, η οποία υποστήριξε ότι ήταν
μεν η Πόλα του άρθρου, αλλά ότι ο Κλίντον την είχε παρενοχλήσει σεξουαλικά…

Στην καρδιά του κινήματος εναντίον του Κλίντον βρισκόταν ο Ρίτσαρντ Μέλον
Σκάιφε, ένας εκκεντρικός δεξιός δισεκατομμυριούχος από το Πίτσμπεργκ, ο οποίος
υπήρξε εμπνευστής και χρηματοδότης του “σχεδίου Άρκανσο” – της εκστρατείας
δυσφήμησης του Κλίντον που διηύθυνε το «Spectator». Τον συνάντησα μόνο μία
φορά. Μου ζήτησε να εκθέσω τον πρώτο μέντορα του Κλίντον στην πολιτική, τον
γηραιό γερουσιαστή του Άρκανσο Γουίλιαμ Τζ. Φούλμπραϊτ, παρουσιάζοντάς τον ως
πράκτορα των κομμουνιστών: είχε άλλωστε τολμήσει να αντιταχθεί στον Πόλεμο του
Βιετνάμ.

Στο μεταξύ, η υπόθεση Πόλα Τζόουνς προχωρούσε, και πίσω από τους συνηγόρους
της είχε πλέον λάβει θέση ομάδα νεαρών δικηγόρων της Φεντεραλιστικής
Εταιρείας, μιας ακόμα “επένδυσης” του Σκάιφε. Αυτοαποκαλούνταν “αερικά”,
ουδείς γνώριζε την ανάμειξή τους. Ένας ήταν ο Τζορτζ Κόνγουεϊ, μεγαλοδικηγόρος
που εκπροσωπούσε τα συμφέροντα καπνοβιομηχανιών και είχε έμμονη ιδέα με τη
σεξουαλική ζωή του Κλίντον. Μία δεύτερη, η Αν Κούλτερ, φανατική αντισημίτρια,
η οποία αναφερόταν στον Κλίντον ως “καυλωμένο επαρχιώτη” και στη Χίλαρυ ως
“πόρνη”.

Πότε συνειδητοποίησα ότι η ομάδα της Τζόουνς χειραγωγούσε το νομικό σύστημα
προκειμένου να υπηρετήσει πολιτικά συμφέροντα; Όταν ο Κόνγουεϊ μού ομολόγησε
ότι δεν πίστευε λέξη από τους ισχυρισμούς της Τζόουνς. Και δεν επεδίωκαν την
καταδίκη του Κλίντον για σεξουαλική παρενόχληση. Απλώς ήθελαν να τον κάνει να
πέσει στην παγίδα της ψευδορκίας. Τελικά, το κατάφεραν με τη Μόνικα Λιουίνσκι.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς συνειδητοποίησα ότι η συνωμοσία που υπηρετούσα ήταν
ανίερη. Ήταν μία αργή διαδικασία, είχε όμως ολοκληρωθεί μέχρι το 1998, όταν ο
Κλίντον παραπέμφθηκε σε δίκη. Απολογήθηκα δημόσια για τον ρόλο μου με ανοιχτή
επιστολή. Ενημέρωσα κατ’ ιδίαν τους βοηθούς του και άλλους δημοσιογράφους για
τις δυνάμεις που τον υπονόμευαν. Κι έπειτα, κάθησα να γράψω το βιβλίο μου.

Το άρθρο του David Brock δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «The Guardian».

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κίττυ Ξενάκη