Πρόσωπα «Ένα ζευγάρι σίγουρα χέρια»

«Είμαι ένα αυταρχικός σοσιαλιστής», αυτοσαρκάζεται ο Ντέηβιντ Μπλάνκετ, ο
τυφλός υπουργός Εσωτερικών, που πιθανόν να γίνει ο διάδοχος του Τόνυ Μπλαιρ.

Ντέηβιντ Μπλάνκετ. Εφοδιασμένη με ειδική άδεια, η Λούσυ τον ακολουθεί ακόμη και στη Βουλή

Ο Μπλάνκετ είναι ο μοναδικός υπουργός που έχει την εμπιστοσύνη του Μπλαιρ
χωρίς να ανήκει στην πρωθυπουργική αυλή. Ο μοναδικός που μπορεί να μιλάει για
«νόμο και τάξη» χωρίς να φοβάται ότι θα αποξενώσει την αριστερά των Εργατικών,
αφού του το επιτρέπει η ακραιφνώς λαϊκή καταγωγή του. Είναι ο μοναδικός που
χαρακτηρίζεται από τον Τύπο «ένα ζευγάρι σίγουρα χέρια» – το καλύτερο
βρετανικό κομπλιμέντο για πολιτικό. Και ο μοναδικός που ανήκει στα άτομα με
ειδικές ανάγκες και ξεπερνάει καθημερινά με πολλή φυσικότητα το γεγονός ότι
είναι εκ γενετής τυφλός. Σύμφωνα με παρατηρητές, ο 54χρονος Μπλάνκετ μπορεί να
γίνει μια μέρα διάδοχος του Μπλαιρ και ίσως ο πρώτος τυφλός πρωθυπουργός στην
Ευρώπη. «Πρώτον, η θέση δεν είναι κενή. Και, δεύτερον, ουδείς από μας ξέρει
πού θα βρίσκεται σε τέσσερα ή πέντε χρόνια. Τη μια μέρα είσαι στην κορυφή, την
άλλη στο χώμα…», δήλωσε πρόσφατα ο Μπλάνκετ στον «Ιντιπέντεντ» χωρίς πάντως
να το αποκλείσει.

Έμεινε 12 ετών ορφανός από πατέρα, ο οποίος συνέχιζε στα 67 του να δουλεύει
για την Εταιρεία Αερίου και πέθανε με φρικτούς πόνους όταν έπεσε σε δεξαμενή
με βραστό νερό. Ο Μπλάνκετ σπούδασε και αφιερώθηκε στην πολιτική αψηφώντας την
προκατάληψη ότι οι τυφλοί ασχολούνται μόνο με επαναλαμβανόμενες χειρωνακτικές
δουλειές. Παντρεύτηκε, απέκτησε τρεις γιους και χώρισε. Σήμερα ζει με
συντροφιά τη Λούσυ, το λαμπραντόρ που τον ακολουθεί ακόμη και στη Βουλή.

Πρόσφατα προκάλεσε αντιδράσεις στην Αριστερά με το «τεστ βρετανικότητας» που
πρότεινε να γίνεται σε όσους ζητούν υπηκοότητα – να δίνουν εξετάσεις στα
αγγλικά και στη βρετανική ιστορία, ίσως και όρκο πίστης στη βασίλισσα… Όλοι
όμως εκτιμούν στον υπουργό την ειλικρίνειά του. Τι θα ήθελε να δει, τον ρώτησε
η συντάκτρια του «Ιντιπέντεντ», αν αποκτούσε την όρασή του για μια μέρα; «Θα
διάλεγα να δω τα κοντινά μου πρόσωπα για να δω πώς είναι, και πρώτους τους
γιους μου, γιατί αλλιώς θα με σκότωναν. Ύστερα, μήπως θα μπορούσα να έχω ένα
πουλμανάκι;». Βεβαίως. «Με το πουλμανάκι θα πηγαίναμε πρώτα στην Εθνική
Πινακοθήκη και αμέσως μετά στην ωραιότερη εξοχή». Και μετά; «Μετά, θα μπορούσα
άραγε να έχω κι ένα μικρό αεροπλάνο;». Αμέ… «Θα ήθελα να διαλέξω κάτι που να
κόβει την ανάσα, μια θέα βουνού που θα μπορούσα να κρατήσω στο μυαλό μου. Και
στον γυρισμό θα ήθελα να δω την έσχατη φτώχεια, για να την κρατήσω στο μυαλό
μου κι αυτήν».