Πρόσωπα Μεγάλη κυρία της δημοσιογραφίας

Η Μάριον Κόμισσα Ντένχοφ, η μεγάλη κυρία της μεταπολεμικής γερμανικής
δημοσιογραφίας, έφυγε από τη ζωή έπειτα από μακρά ασθένεια σε ηλικία 92
χρόνων.

Κόμισσα Ντένχοφ. Όταν ήταν φοιτήτρια, την έλεγαν «η Κόκκινη Κόμισσα»

Η Μάριον Ντένχοφ γεννήθηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1909 στην Ανατολική Πρωσία, που
τότε ανήκε στη Γερμανία και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε τμήμα της
Σοβιετικής Ένωσης. Κληρονόμος μεγάλης κτηματικής περιουσίας, έγινε μετά το
1945 η γυναίκα που συνέβαλε περισσότερο από κάθε άλλη στη διαμόρφωση της
μεταπολεμικής Γερμανίας, ως διευθύντρια και εκδότρια της έγκυρης εβδομαδιαίας
εφημερίδας του Αμβούργου «Ντι Τσάιτ» («Ο Χρόνος»). Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία
– ανάμεσά τους μελέτες για την περίοδο του Αντενάουερ, τη γερμανική και την
αμερικανική εξωτερική πολιτική – και βραβεύτηκε για το έργο της.

Ως φοιτήτρια, η Ντένχοφ ήταν γνωστή με το παρατσούκλι «η Κόκκινη Κόμισσα» και
ουδέποτε υποστήριξε τον Χίτλερ. Αηδιασμένη από την άνοδο των ναζί, εγκατέλειψε
το 1933 το Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη
Βασιλεία της Ελβετίας με ένα διδακτορικό στην Οικονομία. Στην αποτυχημένη
απόπειρα κατά του Χίτλερ, το 1944, έχασε μάλιστα πολλούς φίλους και μέλη της
οικογένειάς της που είχαν προσχωρήσει στην αντίσταση – ανάμεσά τους και ο
Κλάους Σενκ Κόμης Στάουφενμπεργκ. Συνελήφθη και ανακρίθηκε από την Γκεστάπο,
αλλά αργότερα αφέθηκε ελεύθερη.

Μετά το 1935, η Ντένχοφ ταξίδευε συνεχώς για να μη βρίσκεται στη ναζιστική
Γερμανία. Το 1937 επέστρεψε στην οικογενειακή της κατοικία, το Σλος
Φριντριχστάιν, που φημίζεται ως το ωραιότερο ανάκτορο του 18ου αιώνα στην
Ανατολική Πρωσία. Έμεινε σ’ αυτό ώσπου η προέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων
την ανάγκασε να διαφύγει προς τη Δύση καβάλα στο αγαπημένο της άλογο, τον
Αλάριχο. Όταν έφτασε στο Αμβούργο, το 1946, εκλήθη – «μάλλον τυχαία», όπως
έχει πει η ίδια – να συμμετάσχει στην έκδοση της «Ντι Τσάιτ». Μέσα σε μια
δεκαετία, η Ντένχοφ και οι συνάδελφοί της είχαν αναδείξει την εφημερίδα αυτή
σε φάρο της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Το 1955 ανέλαβε το πολιτικό ρεπορτάζ
της, το 1968 έγινε διευθύντρια και το 1972 συνεκδότρια.

Μολονότι οι Σοβιετικοί της είχαν στερήσει για πάνω από τέσσερις δεκαετίες την
κατοικία της οικογένειάς της, η Ντένχοφ μιλούσε διαρκώς για την ανάγκη να
υπάρξει βαθύτερη κατανόηση ανάμεσα στους δύο αντίπαλους συνασπισμούς και
υποστήριζε την ένωση της Ευρώπης. Είχε βραβευθεί, μεταξύ άλλων, με το Βραβείο
Ειρήνης των Γερμανών Βιβλιοπωλών το 1971, ενώ ανακηρύχθηκε επίτιμη διδάκτορας
του Πανεπιστημίου Κολούμπια της Νέας Υόρκης το 1982, του Πανεπιστημίου του
Τζορτζτάουν το 1991, και του Πανεπιστημίου του Τόρουν, στην Πολωνία, την ίδια
χρονιά. Δεν παντρεύτηκε ποτέ και ώς τον θάνατό της είχε μεγάλη επιρροή σε όλες
τις γερμανικές κυβερνήσεις.