ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Οι καλεσμένοι μου

Έχω καλεσμένους. Είναι από μια μικρή πόλη της Γαλλίας. Μια ασήμαντη επαρχία.
Τίποτα το σπουδαίο δεν είναι η πόλη μας, μου λένε, συγκινημένοι που αξιώθηκαν
να έρθουν στην Αθήνα, να δουν την Ακρόπολη. Ξόδεψαν λεφτά, επένδυσαν
προσδοκίες. Τους οδηγώ στην πόλη αυτή που έχει καλεσμένους την υφήλιο
ολόκληρη, ούτε λίγο ούτε πολύ, για το 2004. Τους οδηγώ από τα στεγνά, όσο
γίνεται. Περνάμε από την Πατησίων, την Κυψέλη και τα Εξάρχεια, πάμε για το
κέντρο. Αν δεν φοβόμουν μη γλιστρήσουν, θα τους έλεγα να μην κοιτάζουν κάτω
καθόλου, αλλά οι σωροί των σάπιων σκουπιδιών είναι επικίνδυνοι. Δρασκελάμε
πλημμυρισμένους δρόμους. Στριμωχνόμαστε σε πέντε πόντους για να περάσουμε μια
διάβαση με αυτοκίνητα παρκαρισμένα. Λέω αστειάκια. Τρομάζουν με τα αυτοκίνητα
που δεν σταματούν στο κόκκινο. Σ’ ένα πεζοδρόμιο κάποιος με μηχανάκι ανεβαίνει
πάνω, μας κορνάρει και βρίζει κιόλας. Ευτυχώς, δεν καταλαβαίνουν ελληνικά.
Είναι ευτυχισμένοι που ταξιδεύουν. Δεν θέλουν να χαλάσουν τις διακοπές τους,
με γκρίνιες και κριτική. Θέλουν την καλή πλευρά. Ψάχνουν την καλή πλευρά.
Κοιτάζουν λίγο ξαφνιασμένοι την πόλη από ψηλά, τον ωκεανό τσιμέντου. Πώς να
εξηγήσεις γιατί χτίστηκε έτσι η ένδοξη αυτή πόλη; Τι να πεις και τι να μην
πεις. Τους χάνω σε κάποια στιγμή, έμειναν πίσω, δεν μπορούν να περάσουν το
δάσος από διπλοπαρκαρισμένα αυτοκίνητα που βγάζει σε μονοπάτια από αδιάβατα
πεζοδρόμια, δεν έχουν μάθει να υπερίπτανται ελαφρά όπως οι Αθηναίοι. Σταματώ
λίγο και περιμένω. Χαμογελώ αμήχανα. Ντρέπομαι. Τόσες φορές έχω κουβεντιάσει
κι έχω διαβάσει ότι η χώρα μας είναι ανώτερη, ότι η πόλη μας είναι υπέροχη, τι
μ’ έπιασε ξαφνικά και αμφιβάλλω;