ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Δημαγωγοί

Ο λόγος στους αναγνώστες. Ο Ι. Προεστός, Τεπελενίου 16, Παπάγου,
γράφει:

«Έτος 1882. Στο πολιτικό στερέωμα της Ελλάδας ανατέλλει το άστρο του
Χαριλάου Τρικούπη, ο οποίος αναλαμβάνοντας τη διακυβέρνηση της χώρας έθεσε τα
θεμέλια, για να γίνει η Ελλάδα κράτος συγχρονισμένο, πλούσιο και ισχυρό.

Δυστυχώς γι’ αυτόν και την Ελλάδα, βρέθηκε αντιμέτωπος με τον Θ. Δεληγιάννη,
έναν λαϊκίζοντα δημαγωγό, ο οποίος με την αχαλίνωτη φιλοδοξία της εξουσίας,
που τον διέκρινε, επιδόθηκε σε μια άκρατη δημαγωγία, καταστρέφοντας το
μεγαλεπήβολο έργο του Χαρ. Τρικούπη.

Έτος 1910. Μετά το Κίνημα του 1909, αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση ο
προσκληθείς από την Κρήτη Ελευθέριος Βενιζέλος. Η ιστορία είναι γνωστή. Δεν
χρειάζεται ιδιαίτερη περιγραφή για το έργο του Μεγάλου ανδρός, ο οποίος και
μόνον δικαιούται τον τίτλο του Εθνάρχη.

Δυστυχώς γι’ αυτόν και για την Ελλάδα, αντιμετώπισε τη φιλαρχία των πολιτικών
του αντιπάλων, οι οποίοι συντασσόμενοι με το παλάτι τον πολέμησαν μετά μανίας.
Είναι γεγονός ότι οι συνεχείς πόλεμοι και οι θυσίες του ελληνικού στρατού
είχαν κουράσει τον κόσμο. Αυτό εκμεταλλεύτηκαν οι αντίπαλοί του. Αντί να
ενωθούν μαζί του στη μεγαλουργία, έσπειραν τα ζιζάνια και έφεραν τη διχόνοια,
που από παλαιοτάτων χρόνων αποτελούσε την κατάρα του ελληνισμού.

Έτος 1996. Ανατέλλει στο πολιτικό στερέωμα η προσωπικότητα του Κ.
Σημίτη. Μεθοδικός και συνετός πολιτικός, με δημοκρατικό παρελθόν και οράματα
για την οικονομική πρόοδο της χώρας και την διεθνή προβολή της, επιτυγχάνει
την είσοδο στην ΟΝΕ και την ισότιμη συμμετοχή της χώρας στην Ενωμένη Ευρώπη,
μετέχοντας ισότιμα στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Δυστυχώς, και πάλι η μεγαλειώδης αυτή προσπάθεια θα βρει αντιμέτωπο έναν ακόμη
άκαπνο δημαγωγό. Μα είναι δημαγωγός ο κ. Κ. Καραμανλής, όπως όλοι οι άλλοι που
αναφέραμε; Ο χειρότερος! Μίζερη και μικρόψυχη πολιτική σε κάθε έργο, κάθε
ενέργεια της Κυβέρνησης.

Ε, όχι, ως εδώ! Πρέπει εμείς οι ΄Ελληνες να αντιληφθούμε ότι δεν πρέπει να
παρασυρθούμε και πάλι σε δημαγωγικές πολιτικές. ΄Όχι άλλες καταστροφές.

Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, άλλη η γόνιμη κριτική που συνοδεύεται με
εποικοδομητικές προτάσεις, και άλλο η δημαγωγία που αποτελεί μηδενιστική
αντιμετώπιση. Η τελευταία δεν προσφέρει, αλλά καταστρέφει. Άμα το
αντιληφθούμε, να είμαστε βέβαιοι ότι θα δούμε καλύτερες ημέρες και για εμάς
και για τα παιδιά και τα εγγόνια μας».