o υποψήφιος Δεν θα πέταγα τον κόπο μου στα σκουπίδια

23.00. Τι έκανα όλο το απόγευμα ο ηλίθιος; Είδα τηλεόραση, έπαιξα σαν αγοράκι
με τον εαυτό μου, διάβασα λίγο Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τρίτη φορά που το
διαβάζω, κοίταξα αρκετή ώρα τον τοίχο μπροστά στο γραφείο μου… Ωραία, κι
αύριο ποιος γράφει επαναληπτικό στο «Ανθολόγιο αρχαίων συγγραφέων»; Δεν
τρέχει, έχω όλη τη νύχτα μπροστά μου, σκέφτομαι με την αισιοδοξία και την
ενέργεια της νιότης! Κάνω μπάνιο και φτιάχνω μια φραπεδιά τεράστια με δυο
κουταλιές καφέ, χωρίς ζάχαρη.

00.00. Πίνω τον καφέ και διαβάζω με μανία τα δύσκαμπτα κείμενα των
μεταφράσεων.

00.10. Κλείνω τα μάτια μου χουχουλιάζοντας, χωρίς καμία τύψη, στο κρεβάτι μου.
Αύριο το πρωί βλέπουμε…

Γ’ Λυκείου, η χρονιά που η καρέκλα έγινε ο κολλητός φίλος του πισινού μου. Τα
παίζει το μυαλό, δε θέλει και πολύ με τον γίγαντα που λέγεται Πανελλήνιες εν
όψει.

Όλοι πέφτουν επάνω μου, οι γονείς μου με εγκαρτέρηση, κάθε φορά που
τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας στο τραπέζι, λένε: «Άντε αγόρι μου, μακάρι…!»,
λες και πρόκειται να εξευμενίσουν τη θεία βούληση να σταθεί επιεικής με τον
άχρηστο γιο που χωρίς τη βοήθεια του θείου δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτα.
Οι καθηγητές διατυπώνουν καθημερινά κρίσεις, διαχωρίζοντας μέσα στην τάξη
αυτούς που σίγουρα θα μπουν, απ’ αυτούς που, ε, μπορεί και να μπουν, κι απ’
αυτούς που ευτυχώς ο μπαμπάς τους έχει μαγαζί με έπιπλα. Στο φροντιστήριο,
ανελέητες μάχες γνώσεων, εκεί όπου οι φίλοι γίνονται ανταγωνιστές στα μάτια
της αυθεντίας – δασκάλου, κρατάνε ζήλειες και κακίες διψώντας για τον καλό
λόγο που δίνει ελπίδα σ’ αυτό τον αγώνα, που διαρκεί τόσο εξουθενωτικά πολύ.

… Η χρονιά που το σχολείο ήταν η μόνη μου διασκέδαση

Γ’ Λυκείου, η χρονιά που τα μάτια μου έφαγαν πακέτο από το διάβασμα με τον
ελάχιστο φωτισμό για να κρατώ την αυτοσυγκέντρωσή μου. Η χρονιά που το σχολείο
ήταν η μόνη μου διασκέδαση.

Από τον Σεπτέμβριο είχα έναν στόχο: τις τέσσερις εκείνες μερούλες που
κρατούσαν τότε οι εξετάσεις. Στην αρχή μού έμοιαζαν ένα ομιχλώδες και αόριστο
πρόβλημα, γεγονός που με οδήγησε στην επανάπαυση. Μετά το καθισιό των
Χριστουγέννων όμως, ο χρόνος έγινε εχθρικός και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του
άγχους και της πίεσης έκανε το πρόβλημα πολύ συγκεκριμένο, στιγμές
ανυπέρβλητο.

Δεν υπάρχει χώρος για ψυχραιμία σ’ αυτή την κατάσταση, διότι νιώθεις ότι
κρατάς στα χέρια σου το μέλλον σου και, δυστυχώς, μόνο πολύ αργά
συνειδητοποιείς τι σπουδαίος θησαυρός είναι αυτός και πόσο πρέπει να τον
διαφυλάξεις. Εκείνη την περίοδο τις αποφάσεις τις λάμβανα σχεδόν ακούσια,
τρομαγμένα. Είχα βγει από τα νερά μου. Όταν ήρθε η ώρα όμως, είχα γίνει
ετοιμοπόλεμη μηχανή, έτοιμος να ρίξω κάθε τοίχο μπροστά μου, και τον πιο ψηλό.
Γυρνώ την προηγούμενη της πρώτης μέρας των εξετάσεων και βλέπω πόση δύναμη μου
έχει απορροφήσει αυτή η προσπάθεια και λέω όχι, δικιά μου είναι, δεν θα την
πετάξω στα σκουπίδια.

Τελείωσε το μαρτύριο και ξανάρχισε έναν μήνα μετά, την παραμονή των
αποτελεσμάτων. Τι χαρά! Είχα επάξια νικήσει το τέρας που τώρα φάνταζε μικρό,
όπως όλα τα άσχημα που διυλίζονται μέσα στον παππού χρόνο.

Και τώρα χαμογελάω, πόσο συνοπτικά μπορεί να κλειστεί σε λέξεις μια χρονιά
βαριά ζωής. Χρονιά, που από όλα τα κακά και μίζερα μού άφησε έναν πλούτο
γνώσεων, όχι αποκλειστικά από τα βιβλία, αλλά από τον ίδιο μου τον Δημήτρη.
Ήμουν ύστερα από αυτό έτοιμος να ζήσω, πολύ. Μπήκα στο πανεπιστήμιο και εκεί
αρχίζει το δεύτερο μέρος της ιστορίας, αλλά αυτό σας το λέω μια άλλη φορά.