Διαστάσεις Η ίδια τραγωδία

«Ασπρίσαν τα μαλλιά σου/ Κι ακόμα τα παιδικά σου χρόνια νοσταλγείς;»,
αναρωτιόταν πριν από χίλια χρόνια ο ποιητής. Μα η απορία του ήταν τεχνητή:
όλοι την παιδική μας αθωότητα νοσταλγούμε.

Ποιο Γκουαντάναμο; Ισραηλινοί στρατιώτες φρουρούν Παλαιστίνιους με δεμένα τα μάτια στον προσφυγικό καταυλισμό Τουλκαρέμ

Είμαι πολίτης του Ισραήλ εδώ και τριάντα τρία χρόνια, σιωνίστρια από τη
γέννησή μου, κόρη σιωνιστών, μητέρα τριών Εβραίων του Ισραήλ, από τους οποίους
ο ένας σκοτώθηκε στα είκοσί του, ενώ υπηρετούσε στον Λίβανο. Πώς είναι,
λοιπόν, δυνατόν να λέω εγώ ότι η πολιτική της χώρας μου υπό τον Αριέλ Σαρόν
είναι μια πολιτική παράλογη, αυτοκαταστροφική και ανήθικη; Κι όμως, το λέω.
Και το φωνάζω όσο πιο δυνατά μπορώ. Αισθάνομαι φυλακισμένη σε ένα επινόημα που
το οδηγούν δυνάμεις ανεξέλεγκτες, ζωώδεις και βίαιες, δυνάμεις που μόνο κακό
προκαλούν. Είναι μέρες που νιώθω μόνο ντροπή και φρίκη, και συνειδητοποιώ ότι
έχουμε πάρει ένα δρόμο χωρίς επιστροφή. Ντρέπομαι για τις ωμότητες που βάζουμε
να κάνουν τα παιδιά μας στο όνομα της αγάπης για την πατρίδα, αισθάνομαι φρίκη
για τον κυνισμό με τον οποίο χρησιμοποιούνται η νιότη τους και τα συναισθήματά
τους, που ακόμη διαμορφώνονται. Εξεγείρομαι με την πολιτική της βεντέτας χωρίς
τέλος, και θέλω να το φωνάξω στους Εβραίους της διασποράς, στους Ισραηλινούς
πολίτες, στην Ευρώπη που μας παρατηρεί.

Έχει έλθει η στιγμή να διαλέξουμε στρατόπεδο, γράφει (στην Κοριέρε ντέλα Σέρα)
η Ισραηλινή συγγραφέας Μανουέλα Ντβίρι. Είμαστε από τη μεριά των αισιόδοξων,
που πιστεύουν ότι ένα κοινό μέλλον στη Μέση Ανατολή είναι δυνατό, ή μ’
εκείνους που δεν πιστεύουν σε κανένα μέλλον άλλο από μια νίκη αλαζονική και
μάταιη, μια νίκη που θα έχουμε πετύχει μέσα από σφαγές; Η διασπορά πρέπει να
πείσει το Ισραήλ να κάνει το καθήκον του: να συνεχίσει να υπάρχει, χωρίς όμως
να χάσει τον πλούτο των αξιών του και τα ανοίγματά του προς τον κόσμο. Μιλώ
για μια ύπαρξη όχι μόνο φυσική και γεωγραφική, αλλά και ηθική και πολιτιστική.
Η άλλη λύση θα είναι η καταστροφή.

Κι εμείς, που ζούμε κάθε μέρα την ισραηλινή πραγματικότητα, έχουμε το βαρύ
καθήκον να ξεσηκωθούμε, να διαδηλώνουμε, να μιλάμε μεταξύ μας και με τους
Παλαιστίνιους όποτε είναι δυνατό, να προστατεύουμε τη νεολαία μας από πράξεις
που καταρρακώνουν την αξιοπρέπειά της. Αν δεν το κάνουμε, θα συνεχίσουμε να
πληρώνουμε με ζωές, χωρίς να κερδίζουμε τίποτα. Δεν θέλω να συγχωρήσω τους
Παλαιστίνιους. Όμως, ανεβάζουμε την ίδια τραγωδία. Ζούμε στην ίδια γη, πίνουμε
το ίδιο νερό, χαιρόμαστε το ίδιο κλίμα. Και η μοίρα μας μοιάζει σε τόσο πολλά
σημεία.

(«Θα γεμίσει, άραγε, ποτέ ο χρόνος το στόμα σου με γέλιο/ ύστερα από τόσα
δάκρυα;». Από ένα ποίημα του Γεχούντα Χαλεβί, που θεωρείται ο μεγαλύτερος
Εβραίος ποιητής της Χρυσής Εποχής της Ανδαλουσιανής Τέχνης)