ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παίζοντας έργα του Μπέκετ

Περιμένοντας. Περιμένοντας τον Γκοντό. Περιμένοντας τον σκουπιδιάρη να
περάσει. Το δημοτικό συμβούλιο να συνεδριάσει. Ακινησία. Περιμένοντας τον
ψηλό. Τον νοικοκύρη τον καλό. Τίποτα δεν γίνεται, κανένας δεν έρχεται, κανένας
δεν φεύγει. Τα σκουπίδια έρχονται πάντως, βαίνουν καλώς, μαζεύονται με
ακατανίκητη έλξη, να βρουν τα αδερφάκια τους που τα καλούν από το πεζοδρόμιο.
Κρίμα τέτοιο σκηνικό. Θα μπορούσε να παιχτεί ωραία ένα έργο του Μπέκετ. Σε
κάθε γωνιά μια παράσταση παράλογου θεάτρου. Το «Τέλος του παιχνιδιού», ας
πούμε. Εδώ σε μας είναι η αρχή του παιχνιδιού. Σ’ αυτό το έργο, δύο ηθοποιοί
ανταλλάσσουν επί σκηνής απόψεις, χωμένοι μέσα σε σκουπιδοτενεκέδες. Είναι οι
γονείς των ηρώων, πεταμένοι ή εγκατεστημένοι, όπως το πάρει κανείς, με τα
κεφαλάκια τους στεφανωμένα από το καπάκι του τενεκέ. Από κείνους τους μεγάλους
τενεκέδες, τους κολονάτους. Θυμίζουν κατ’ ευθείαν κολόνες κλασικές. Α, η ωραία
πόλη, που λένε και οι υποψήφιοι δήμαρχοι. Και, α, οι ωραίες μέρες, με ήλιο, με
νέφος, με άσθμα, με ζέστη, με απεργία. Βυθιζόμαστε χαμογελώντας μέσα τους, σαν
τη Βάσω Μανωλίδου, την Ντελφίν Σεϊρίγκ, κρατώντας το ομπρελίνο μας,
αναπολώντας τα μεγαλεία μας, όλο και βαθύτερα, καθώς το έργο προχωρά. Δεν
παίζονται πια στο θέατρο έργα του Μπέκετ, ίσως οι νεώτεροι ηθοποιοί να μην
έχουν ανεβάσει ποτέ, να μην έχουν δει. Από φωτογραφίες του Θεάτρου Τέχνης
υπάρχουν οι εικόνες αυτές, εμβληματικές, αξέχαστες. Και εφιαλτικές. Μαζεύτηκε
πολύ παράλογο στην καθημερινότητα μας, γι’ αυτό δεν το αντέχουμε στο θέατρο.
Παίζουμε Μπέκετ στη ζωή, γι’ αυτό καλύτερα να βλέπουμε στη σκηνή άλλα
πράγματα, Μαριβό, ας πούμε, ή Λόπε ντε Βέγα, να ξεφεύγουμε λιγάκι.