ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αναμνήσεις μιας γκέισας

Ο ήλιος είχε κρυφτεί από το σύννεφο αιθαλομίχλης χθες το πρωί στο
πυκνοκατοικημένο Τόκιο. Ξεπέταξα στα γρήγορα την τελετή του τσαγιού και φόρεσα
το πρόχειρο κιμονό, γιατί οι ειδήσεις έλεγαν ότι θα κατέβαιναν τρακτέρ στο
κέντρο και θα κυκλοφορούσαμε δύσκολα. Περίμενα το τρόλεϊ για Παγκράτι αλλά δεν
ήταν ομιλούσα η στάση, να μου πει ότι ήδη σταματούσαν όλα στην Κλαυθμώνος. Οι
εισπράκτορες ήταν ομιλούντες, δεν ήξεραν όμως. Έχασα μισή ώρα υπό του
ανατείλαντος ηλίου μέχρι να βρω κάποιον που ήξερε. Για την ακρίβεια,
σταματήσαμε στην Ακαδημίας, αλλά πρώτα, στη γωνία Κοδριγκτώνος και Πατησίων,
έγινε άλλη τελετή. Βγήκαν τα σκοινιά από τους τρολέδες, πέταξαν σπίθες τα
καλώδια, πέταξε σπίθες κι ο δρόμος από τα φρεναρίσματα, και μοιάζαμε λίγο με
κινέζικη Πρωτοχρονιά αλλά χωρίς δράκους. Έκλεισαν δύο λεωφόροι ταυτόχρονα και
νόμιζαν όλοι ότι ήρθαν κιόλας τα τρακτέρ. Κατέβηκε ο οδηγός και μαϊνάρισε και
σκαρφάλωσε στο κατάρτι, δηλαδή στη σκάλα, αμόλησε καλούμπα, ξεκινήσαμε ξανά.
Ωραία ήταν, σαν ταξίδι με ιστιοφόρο στο Νάμπο-Σότο, μόνο που δεν φυσούσε
καθόλου, ν’ ανεμίσουν λίγο τα μαλλιά. Ύστερα απ’ αυτήν την περιπέτεια λύθηκε η
γλώσσα του, μας είπε τον πόνο του, καθώς και ποιο λεωφορείο να πάρει ο καθένας
μας για να συνεχίσει. Αγρότες με τρακτέρ δεν είδαμε, μόνο σαμουράι με μπλε
μπερέδες και μπλε κλούβες που τραβούσαν ασπροκόκκινες κορδέλες και έκλειναν
τους δρόμους. Εμένα οι αγρότες δεν με αφορούν, γιατί παράγουν βαμβάκι και ποτέ
μου δεν φορώ κιμονό βαμβακερό. Ή ρεγιόν θα πάρω, ή μεταξωτό από την Κίνα, που
έρχεται φτηνότερο. Πολύ ταλαιπωρήθηκα πάντως, η γκέισα, εκείνη τη γιαπωνέζικη μέρα.