ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Πλατάνια

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Σπ. Κατωπόδης, Ολύμπου 16, Μελίσσια, γράφει:

«”Πέθανε ο Στέλιος Καζαντζίδης”. Όλη την ημέρα το ακούγαμε από παντού. Όπου
υπήρχε Ελλάδα, φώναζε, έκλαιγε, παραπονιόταν: “Πέθανε ο Στέλιος Καζαντζίδης”.
Στο κουτί, από γνωστά και άγνωστα στόματα έβγαινε μ’ όλα τα χρώματα της
θλίψης. Ώσπου κάποιος είπε: “Δεν θα ξαναβγεί Καζαντζίδης”. Κάνω, αδερφέ, να
προσπεράσω τον κοινότοπο λόγο και μετά μαρμαρώνω! Δεν θα ξαναβγεί Καζαντζίδης.
Όπως ακριβώς δεν θα ξαναβγεί Τσιτσάνης. Χατζιδάκις, Βαμβακάρης. Όπως δεν θα
ξαναβγεί Αυλωνίτης, Σταυρίδης, Βασιλειάδου. Μήπως θα ξαναβγεί Ζαμπέτας, Χιώτης
ή Γούναρης; Κάθε γενιά βγάζει τους μεγάλους της κι όταν φεύγει, έρχεται η άλλη
και καλύπτει τα κενά. Όμως εμένα με πνίγει αυτός ο κόμπος πως αυτή τη φορά δεν
θα γίνει έτσι. Ένας ένας φεύγει και το κενό μένει να χάσκει φριχτό σαν τρύπα
στη γη από ξεριζωμένο δέντρο. Ο νόμος της ζωής προδίδεται. Μια γενιά
πολιτισμού που δεν αναπληρώνεται. “Δεν θα ξαναβγεί Καζαντζίδης”. Φωνητικές
χορδές σαν τη δική του και καλύτερες θα βγουν πολλές. Όμως ο Καζαντζίδης δεν
ήτανε φωνητικές χορδές. Μα η σημερινή κοινωνία δεν γεννάει βιώματα τέτοια,
τέτοιους καημούς. Τον σπαραγμό του ’22, τον λυγμό του Εμφυλίου, τον βαθύ πόνο
της Μετανάστευσης τα αντικατέστησαν φτώχειες και ερημιές που δεν
στιχουργούνται και δεν τραγουδιούνται. Η κοινωνία στερημένη από τον ρόλο της
Μούσας. Κοινωνία άδειων βλεμμάτων. Κοινωνία Χρηματιστηρίου, αγωνίας για το
παρκάρισμα, υπερπροστατευτικών ευνουχιστών γονέων και τόνων τηλεοπτικών
σκουπιδιών. Από πού να βγει ο Τσιτσάνης; Κι αν βγει, πού θα μιλήσει; Σε μια
εκπομπή είπες πρόσφατα: “Αν παρουσίαζα τώρα τη «Φτωχολογιά», θα με παίρνανε με
τις ντομάτες”. Μην παρηγοριέσαι πως τάχα περνάμε από έναν πολιτισμό σε έναν
άλλον. Στην Παθητική Βαρβαρότητα περνάμε. Σ’ αυτό το Νεκροταφείο του
Πολιτισμού πάει ο δρόμος μας.

Και σε κάθε φανάρι ­ κηδεία μεγάλου ­ στεκόμαστε και σκεφτόμαστε: “Τι ζωή
χωρίς αυτούς θα κάμουμε”.

Ένα πρωί, που ­ αλίμονο ­ θα ‘ρθει, θ’ ακούσεις στο ραδιόφωνο “εισήχθη στο
τάδε νοσοκομείο ο γνωστός συνθέτης κ. Θεοδωράκης για συνήθεις εξετάσεις” και
θα μας κοπούν τα γόνατα, σαν σκεφτούμε πως μπορεί ν’ αναγκαστούμε να ζήσουμε
χωρίς την αίσθηση της ζωντανής παρουσίας του δίπλα μας. Κι εγώ χτυπάω ξύλο,
αλλά το ξέρουμε καλά πως το ζήτημα δεν είναι να είναι ο Μίκης αθάνατος, το
ζήτημα είναι να ξαναβγαίνουν συνεχώς Μίκηδες. Και το ξέρεις πως δεν γίνεται
αυτό. Αυτό το χώμα που δεν είναι πια δικό μας, αλλά “παγκόσμιο”, δεν είναι πια
για να φυτρώνουν τέτοια πλατάνια. Μόνο για κάτι χαμηλά θαμνάκια είναι».