o υποψήφιος Ο Μιθριδάτης από τα Ημισκούμπρια τα λέει στο ένθετο αυτό Υο!

Μόλις τελείωσα το πικροΛύκειο, ήξερα ποιο δρόμο θα ακολουθήσω, που μεταξύ
μας φιλαράκια μου, λίγοι ήξεραν. Θα έδιναν όλοι Πανελλήνιες και όπου κάτσει
βρε αδερφέ! Εγώ όμως, σαν συνειδητοποιημένο παλικαράκι που ήμουν, θα
ακολουθούσα τον δρόμο της τέχνης.

Καλών Τεχνών λοιπόν και ξερό ψουμί! Μια και δυο ξεκίνησα και εγγράφηκα στο
διάσημο φροντιστήριο ελευθέρου σχεδίου του Νίκου Στέφου. Ήμουν και γαμώ τα
άτομα τότε. Έπρεπε να με βλέπατε από μια γωνιά και θα λέγατε, «μα καλά ποιος
είναι, ο Πικασσός;». Σχεδόν απροετοίμαστος το καλοκαίρι του ’92, αποφάσισα να
δώσω εξετάσεις για πρώτη φορά, σε Αθήνα και Σαλονίκη ταυτόχρονα!… Πήρα τα
τρία μου!

Η θλίψη και ο πόνος είχαν κάνει την εμφάνισή τους στην καθημερινή μου ζωή.
Αλλά δεν το έβαλα κάτω. Έσφιξα τις γρονθιές μου και σαν επαναστάτης ποπολάρος
έπεσα με σθένος μέσα στα κάρβουνα και τις κόλλες «εγκρ» των 75 γραμμαρίων.

Θυμάμαι τα δάκτυλά μου να κολλάνε από τη «βιναβίλ» και λεκέδες από μπλε
κοβαλτίου στο παντελόνι μου, να θυμίζουν σαν κάποιο πίνακα του Ρενουάρ. Ο
καιρός κύλαγε σαν καλολαδωμένος τροχός του παλιού αραμπά, οι εποχές άλλαζαν
σαν εικόνες κάποιου viewmaster, αλλά εγώ εκεί… Μπροστά στο καβαλέτο μου, να
αντιμετωπίζω τις προτομές του Αντίνοου, του Απόλλωνα και ίσα με καμιά δεκαριά
συνθέσεις με κιούπια.

Το καλοκαίρι έφτασε, οι εξετάσεις πλησίαζαν και το άγχος παρέα. Μου ‘χε φύγει
η κλάνα! Σεπτέμπρης του ’93 και οι εξετάσεις στο μαξιμίλιαρ. Έδωσα ξανά Αθήνα
και Θεσσαλονίκη, αλλά αυτή τη φορά η μοίρα μού έπαιξε παράξενο παιχνίδι. Όταν
τα αποτελέσματα της Αθήνας καρφιτσώθηκαν στον απρόσωπο πίνακα από φελλό,
καρφιτσώθηκε και η καρδιά μου, σαν κάποια πεταλούδα έτοιμη να ταριχευθεί από
κάποιον συλλέκτη.

Είχα πάρει τα τρία μου ουάνς αγκέιν.

Η απογοήτευση είχε πάρει τη μορφή κάποιας βαριάς κοτρόνας και ο πόνος της
αποτύχας με πήγε στην άκρη κάποιας αποβάθρας ενός Πειραιά. Το κατρακύλισμα
σταμάτησαν τα αποτελέσματα της συμπρωτεύουσας. Κάποιος καλόψυχος εξεταστής
έλαβε υπόψη του τα δάκρυα που μούλιασαν τον φάκελο με τα σχέδιά μου. Είχα
περάσει στη Θεσσαλονίκη. Ωραιότατα! Τι να σας πω! Το καταχάρηκα τόσο, που
αμέσως ξεκίνησα απεργία πείνας για την άμεση μεταγραφή μου στην Αθήνα. Όπως
διαπιστώνει κανείς εύκολα με μια ματιά, η απεργία δεν κράτησε πολύ. Έτσι πήρα
το δισάκι μου και με μια αλλαξιά και λίγο πλιγούρι, καβάλα στον «μουντζούρη»,
πήγα να κυνηγήσω την τύχη μου τη σάπια στη Σαλονίκη, μπας και γίνει κάτι.

θυμάμαι φόραγα 43 μπουφάν και 83 κασκόλ, καθώς καίγαμε τα καβαλέτα προκειμένου
να νιώσουμε λίγο ζεστασά, μέσα στα πικροπροκάτ της σχολής.

Ο χρόνος ρολάρισε και πάλι με σβελτάδα και οι επόμενες εξετάσεις φτάσανε σε
γοργούς ρυθμούς. Πολλοί συμφοιτητές μου που ήταν στην ίδια κατάσταση μαζί μου
­ απογοητευμένοι δηλαδή ­ δεν είχαν σκοπό να ξαναμπούν στη δοκιμασία!

Εγώ όμως… παλικάρι, ε;! Θα ξανάδινα τόοοσο τρελά… για να μπω Αθήνα, σαν να
ήμουν σαλτιμπάγκος!!

Αυτή τη φορά θα γινόταν το παρανάλωμα της επιτυχίας. Δεν ξέρω πόσοι είχαν
πιστέψει σε μένα για το πέναλτι αυτό, φτάνει που εγώ πίστεψα στα θαυματουργά
μου χέρια! Δούλεψα σκληρά… στο ‘να χέρι το καρβούνι, στο άλλο χέρι το
γομίδι, έφτιαχνα απ’ το μυαλό μου την μορφή του Αρχιμήδη.

Επιτέλους! Σεπτέμπρης του ’94. Εξετάσεις ολέ!!! Στήθηκα πουρνό-πορνό να
αποκτήσω τον πολυπόθητο λαχνό, που θα αναγέγραφε επάνω του την αριθμημένη θέση
του καβαλέτου στο οποίο θα δημιουργούσα τα κομψοτεχνήματα. Έκανα ευχή το
νούμερο αυτό να είναι μονοψήφιο, έτσι ώστε να βρίσκομαι κοντά και να μπορώ να
διακρίνω τις λεπτομέρειες του εκμαγείου του Αντίνοου, σαν να είμαι κάποιος
παρτενέρ του. Εκτός από «στραβός», ήμουν και άτυχος. Το νούμερο του κλήρου
ήταν ένα λάθος. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι υπάρχουν τόσο μεγάλοι αριθμοί.
«Τρεις χιλιάδες, οκτακόσια σαράντα δύο εκατομμύρια δισ.». Μπήκα στην αίθουσα
και πήρα ταξί για να διανύσω την απόσταση μεταξύ του εκμαγείου και της θέσης
μου. Επειδή έτυχε να μην έχω μαζί μου το τηλεσκόπιο του Γαλιλαίου για να βλέπω
την προτομή, αποφάσισα να γίνω παλιόπαιδο σαν τον Μαζωνάκη. Με το θράσος και
την αλητεία να ξεχειλίζουν από τα σωθικά μου, σκαντζάρισα το καβαλέτο μου, με
το καβαλέτο νούμερο 3, στην πρώτη σειρά της αιθούσης! Έτσι κατάφερα να
απαθανατίσω στο χαρτί ακόμη και το κακάδι του ηρωικού ρουθουνιού της αρχαίας
γύψινης μορφής.

Τελικά οι προσδοκίες μου πραγματοποιήθηκαν με το παραπάνω. Πέτυχα, και το
χλιδάτο όνομά μου γράφτηκε με φώτα νέον, μέσα στους 10 πρώτους της λίστας. Το
όνειρό μου έγινε η αλήθεια. Ήμουν φοιτητής της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών…
και είμαι ακόμα.

Τώρα θα πείτε: «Τι λέει αυτός; Από φοιτητής στην ΑΣΚΤ έγινε rapper στα
Ημισκούμπρια; Παράξενο, ε;!».

Μετά τιμήζ

Μιθριδάτης εκ των Ημίζ

ΥΓ: Παρακαλούμε το άνωθεν κείμενο, όπως εκτυπωθεί δίχως
παρεμβάσεις, περικοπές και διορθώσεις συντακτικών, εκφραστικών και κάποιων ορθογραφικών