ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Είμαστε συνάδελφοί του

Ας ζούμε στην ωραία μας επαρχική λιακάδα, δεν παύουμε να είμαστε συνάδελφοι
του Ντάνιελ Περλ, που τον δολοφόνησαν οι ισλαμιστές απαγωγείς του. Γύρισαν
μάλιστα σε βίντεο τον αποκεφαλισμό, σαρκάζοντας τη δημοσιογραφική δουλειά, τη
διαρκή προσπάθεια για αποτύπωση της αλήθειας. Οι δημοσιογράφοι συνέχεια
γυρίζουν βίντεο, γράφουν κατεβατά, φωτογραφίζουν, μαγνητοφωνούν, προσπαθώντας
να περιγράψουν και να καταλάβουν τον κόσμο. Ο κόσμος φαντάζει περίπλοκος στους
δημοσιογράφους, ειδικά όταν είναι νέοι ακόμα, τρέχουν στα πολεμικά μέτωπα,
προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Θα έπρεπε να κρατιούνται σε ασφαλή
απόσταση, να μην κινδυνεύουν τόσο, να μην επεμβαίνουν στην ιστορία, να μη
γίνονται παράγοντές της. Ο Ντάνιελ Περλ έγινε ματωμένο κομμάτι των γεγονότων
που πλησίασε. Ίσως να ήταν μάλιστα η στιγμή που μεγάλωνε, να άρχιζε να
σκέφτεται ότι ο κόσμος είναι απλός κατά βάθος. Είχε παντρευτεί, η γυναίκα του
ήταν έγκυος, αλλά δεν πρόλαβε να σκεφτεί να αλλάξει στάση, να αποστρέψει το
βλέμμα από την πρώτη γραμμή. Οι δολοφόνοι του προφανώς δεν χρειάζονται κανέναν
να τους κοιτά, σκοτώνουν την προσπάθεια ερμηνείας, κόβουν το κεφάλι, τη σκέψη,
τα μάτια, τη γραφή. Τον λόγο και το πρόσωπο. Ανατριχίλα διαπερνά τους
δημοσιογράφους παγκοσμίως μέσω δορυφόρου. Αναλογιζόμαστε το θράσος που ενέχει
η προσπάθεια αυτή, να παρακολουθείς τα γεγονότα. Τι προκλητικό που είναι, τι
επικίνδυνο. Φανταζόμαστε τον εξευτελισμό του έρμου σώματος για το επάγγελμα
που έκανε πριν απαχθεί, τις μέρες βασανιστηρίων πριν πεθάνει, όταν το σαρκίο
γίνεται πράγμα που πονά. Αυτή η ενορχηστρωμένη δολοφονία συγκλονίζει βαθύτερα
από κάθε απώλεια αυτού του πολέμου, γιατί σπρώχνει στο ερώτημα αν έχει νόημα ο
αγώνας να ονομάζονται τα πράγματα, να αποκτάει νόημα ο κόσμος.